İBRETLİKSİN OSMAN...
Bir harfiyat kamyonunun gece yarısı yapayalnız bir adama çarptığı gibi çarpan bir hikâye...
Aziz Bey Hadisesi kitabıyla külliyatına başladığım Ayfer Tunç'un okuduğum beşinci kitabıdır OSMAN. (
·
69 Gösterim
1 Yorum
Öne Çıkan Yorum
Osman öyle bir karakter ki insan kitabı okurken bir noktadan sonra roman değil, mahalle grup terapisi okuyormuş gibi hissediyor. Adamın attığı her adım ayrı bir ‘yapmasaydın keşke’ belgeseli. Ayfer Tunç resmen, bir insan kendi hayatını kaç farklı şekilde zorlaştırabilir? sorusunu Osman üzerinden bilimsel olarak araştırmış.
Bir yerde artık Osman’a kızmayı bırakıp ‘oğlum sen iyi misin?’ diye seslenmek istiyorsun. Karakter değil adeta yürüyen pişmanlık koleksiyonu. Kitabı bitirince insan dönüp kendi hayatına şükrediyor: ‘Demek ki ben yine fena yönetmiyormuşum hayatı.’
Osman’ın karar alma mekanizması da ayrı olay; sanki bütün mantıklı seçenekleri eleyip özellikle en tatsız olanı seçiyor. Böyle bir yetenek kolay gelmez. Roman boyunca “yok artık Osman” derken kitabın adı zihinde kendiliğinden “İbretliksin Osman”a dönüşüyor zaten. :)
Bu kadar Osman demişken okumadıysanız Aylin Balboa dan 'bu hikaye senden uzun Osman' ı şiddetle tavsiye ederim.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.