Kötü niyet barındırmayan bir vicdansızlığın hikayesiİnceleme
Önce Tuhaf Resimler’i okuyup Uketsu’nun dünyasına adım atan biri olarak, Tuhaf Ev’e beklentim yüksekti. Ve evet, yine o rahatsız edici atmosferi, o “bir şeyler ters” hissini sonuna kadar hissettirdi.
Ama benim için hâlâ Tuhaf Resimler bir adım önde.
Çünkü Tuhaf Resimler, sadece bir hikâye anlatmıyordu; okuru doğrudan oyunun içine çekiyordu. Her çizimde, her detayda durup düşünmeye, şüphe etmeye, yeniden bakmaya zorluyordu. O kitabı okurken sadece okuyucu değildim; adeta olayın bir parçasıydım.
Tuhaf Ev ise bu kez korkuyu bir mekânın içine saklamış. Çok yaratıcı, çok zekice kurgulanmış; özellikle ev planı üzerinden ilerleyen hikâye gerçekten etkileyici. Ama Tuhaf Resimler’in bende bıraktığı o ilk şaşkınlık ve zihinsel çarpılma hissi daha güçlüydü.
Yine de Uketsu’nun en sevdiğim yanı şu: korkuyu bağırarak değil, fısıldayarak anlatıyor. Ve o fısıltı, kitap bittikten sonra bile insanın zihninde yankılanmaya devam ediyor.
Sanırım kararım net:
Tuhaf Ev beni gerdi.
Tuhaf Ev Tuhaf Resimler ise beni gerçekten etkiledi.
Ve bazen etkilenmek, korkmaktan daha kalıcı oluyor.
Tuhaf Ev Tuhaf Resimler ise beni gerçekten etkiledi.
Ve bazen etkilenmek, korkmaktan daha kalıcı oluyor.·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.