Ayfer Tunç’tan okuduğum ilk kitaptı ve açıkçası yazarın dilini çok sevdim. Daha ilk sayfalardan itibaren o sakin ama insanın içine işleyen anlatım kendini hissettiriyor. Hikayeyi de gerçekten çok sevdim çünkü okurken kurgu hissinden çok birilerinin gerçek hayatına denk gelmişim gibi hissettirdi.
Kitabın sağlı sollu ilerleyen günlük formatı bence en etkileyici taraflarından biriydi. Aynı olayları iki farklı insanın gözünden okumak, söylenenlerle hissedilenler arasındaki farkı görmek çok güzeldi. Ben kitabı gün gün iki tarafı birlikte okuyarak ilerledim ve karakterlerin birbirlerine yaklaşırken aslında kendi yalnızlıklarının içinde dolaşmalarını izlemek çok etkileyiciydi.
Derya’nın aidiyet arayan hali, Ekmel’in yorgunluğu ve ikisinin de içten içe birilerine tutunma çabası bana çok gerçek geldi. Kitapta büyük olaylardan çok duyguların ağırlığı var ve sanırım beni etkileyen şey de buydu. Kitabı bitirdiğimde içimde hafif bir hüzün kaldı ama aynı zamanda iyi bir hikaye okumuş olmanın verdiği tatmin duygusu da vardı.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.