GECE AÇAN ÇİÇEKLER
“Kafamı nereye çevirsem yalnızlığımla yüz yüze geliyordum. Sık ve kara ağaçlarla dolu bir yalnızlık ormanı. Anladım ki bu dünyanın tek hakikati insanın yalnızlığıdır, ötesini anlamaya çalışanların kalbinde sadece yorgunluk kalır. Didişmeyi bıraktım ve teslim oldum. Ne kadar küçük düşürücü de olsa kendime yenildiğimi kabul ettim. Yalnızlık insanın bu dünyada ödediği ağır bedeldir. Cehennemin bu dünya olduğuna inanmıştım, kalbim hayal kırıklıkları ve yıkıntılarla doluydu.”
Yeni tanıştığım bir kalem ve devamı geleceklerden.
İstanbul’a gidiyoruz o meşhur Vefa semtine ve Canfeda konağına. Geçmişin hayaletleriyle yüzleşen bir konak ve içinde yaşayanların öyküsüne. Ama en çok Halide’nin öyküsüne. Kendi hayatından vazgeçişin, kırgın, suskun, yaralı ama çok da derin olan ama bir konağa da hapsolmuş Halide’nin öyküsüne pişmanlıklar üzerine kurululmuş olan.
Hem günümüz hem de Osmanlı döneminde akıyor zaman. Bunu da Derviş Ali’den dinliyoruz. O da bir yerlere hapsolmuş, dışardan bir yardım eli bekleyenlerden.
Sonra bir yerde kesişiyor hikaye . Ve hem huzur hem de hüzün kaplıyor içinizi. Kitabın kapağını kapatırken bile etkisi hala bırakmıyor sizi.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.