Demir Çağı, ilk bakışta sakin ve kişisel görünen ama altında çok sert bir toplumsal kırılmayı taşıyan bir roman. J. M. Coetzee burada klasik anlamda “olay anlatmak” yerine; vicdan, suç ortaklığı, yaşlılık, ölüm ve insanın kendi içindeki çürüme hissini anlatıyor. Üstelik bunu çok sessiz, neredeyse soğuk bir dille yapıyor. Ama o soğukluk insanı daha fazla vuruyor.
Romanın merkezinde hasta bir kadın var. Hayatının son dönemine yaklaşırken hem kendi bedeniyle hem de yaşadığı toplumun çöküşüyle yüzleşiyor. Hikâye boyunca kişisel bir ölüm hissi ile bir ülkenin ahlaki çürümesi paralel ilerliyor. Coetzee’nin en güçlü yanı da burada ortaya çıkıyor: büyük politik meseleleri slogan atmadan, tek bir insanın yalnızlığı üzerinden hissettirebilmesi.
Kitabı okurken sürekli şu duygu oluşuyor:
“İnsan kötülüğe ne kadar yaklaşınca onun bir parçası olur?”
Roman bunu doğrudan cevaplamıyor ama karakterlerin sessizlikleri, korkuları ve çaresizlikleri üzerinden düşündürüyor.
Dil açısından bakınca eser oldukça ağır bir atmosfer taşıyor. Süslü değil; hatta yer yer kupkuru denebilecek kadar sade. Ama bu sadelik bilinçli. Coetzee okuru duygusal manipülasyonla etkilemeye çalışmıyor. Olanı önüne bırakıyor ve seni rahatsız edici bir dürüstlükle baş başa bırakıyor. Bu yüzden kitap bittiğinde akılda olaylardan çok hisler kalıyor.
Romanın en etkileyici taraflarından biri de “yakınlık” meselesi. İnsanlar birbirlerine gerçekten yardım edebilir mi, yoksa herkes en sonunda kendi yalnızlığına mı çekilir? Özellikle ana karakter ile çevresindeki bazı insanlar arasındaki ilişki çok katmanlı ve yoruma açık ilerliyor. Kimse tamamen iyi ya da tamamen kötü değil.
·
151 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.