Bazı kitaplar vardır, daha ilk sayfadan seni içine çeker ve son sayfaya kadar da nefes aldırmaz. Daisy Darker tam olarak böyle bir kitaptı benim için. Alice Feeney’nin kitaplarında sevdiğim o merak duygusunu ve akıcılığı bunda da sonuna kadar hissettim.
Kitabın en sevdiğim yanı atmosferiydi. Issız ada, gelgitlerle çevrili o karanlık ev, aile içindeki sırlar ve herkesin birbirinden bir şey saklıyor oluşu… Daha ilk bölümlerde insanın içine rahatsız edici bir huzursuzluk yerleşiyor. Sürekli bir şey olacak hissiyle okuyorsunuz. Ve Alice Feeney bunu öyle güzel yapıyor ki sayfalar resmen akıp gidiyor.
Karakterlerin hiçbiri tamamen masum ya da tamamen kötü değildi. Herkesin geçmişten taşıdığı kırgınlıkları, öfkeleri ve sakladığı gerçekleri vardı. Bu da kitabı klasik bir “katil kim?” hikayesinden çıkarıp çok daha psikolojik bir hale getiriyor. Sürekli fikir değiştiriyorsunuz. Bir bölümde güvendiğiniz karakterden birkaç sayfa sonra şüphe etmeye başlıyorsunuz.
Kurgusuna ayrıca hayran kaldım. O kadar ince düşünülmüş detaylar vardı ki kitabın sonunda dönüp bazı bölümleri tekrar okumak istedim. Çünkü yazar aslında birçok ipucunu gözümüzün önüne bırakmış ama bunu öyle ustaca yapmış ki fark etmek neredeyse imkânsız. Son sayfalarda gelen o büyük ters köşe gerçekten uzun zamandır yaşadığım en iyi plot twistlerden biriydi. Tahmin etmeye çalıştım ama asla bu kadarını beklemiyordum.
Bir diğer sevdiğim şey de kitabın temposuydu. Gerilim kitaplarında bazen orta kısımlar düşer ama bunda hiç öyle hissetmedim. Her bölüm sonunda “bir bölüm daha okuyayım” diyorsunuz. Ve bir bakmışsınız kitabın yarısı bitmiş.
Eğer kapalı ortam gerilimi, aile sırları, psikolojik oyunlar ve şaşırtıcı sonlar seviyorsanız kesinlikle okunması gereken bir kitap. Ben hem atmosferine hem kurgusuna hem de finaline bayıldım. Uzun süre etkisinden çıkamayacağım gerilim kitaplarından biri oldu
·
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.