"Harari’nin Hayvanlardan Tanrılara: Sapiens kitabını okurken, insanın sadece evrimsel bir kazadan ibaret görülmesi ve manevi derinliğimizin bu kadar sığ bir 'kurgu' olarak etiketlenmesi beni ikna etmedi. İnsan, biyolojik bir yapıya sahip olsa da, o yapının içine sığmayan bir ruha ve anlam arayışına da sahip. Harari'ninki ise bir kitabın sadece kağıt ağırlığını ve mürekkep miktarını hesaplayıp, içindeki o muazzam hikayeyi yok saymak gibi. Bu nedenle kitabın şu önermelerine katılamadım;
-Bir sanat eserini sadece boya ve tuvalden ibaret saymak nasıl bir sığlıksa, insanı sadece et ve kemik yığınından ibaret görmek de aynı hatadır.
-Hayvanlar sadece içgüdülerinin kölesidir; insan ise biyolojik dürtülerine 'hayır' diyebilen, oruç tutan veya bir ideali uğruna canını verebilen tek canlıdır.
-Eğer sadece hayatta kalmaya çalışan birer hayvan olsaydık, neden şiire, sanata ve gün batımının rahatlatıcı etkisine ihtiyaç duyardık ki? Bizi bu dünyadaki 'fayda' arayışının ötesine geçiren şey, ruhumuzun bu dünyaya sığmadığının kanıtı bence.
-Hayvanlar sadece 'burada ve şimdi' ile ilgilenirken insan ise 'ölümden sonrasını', 'adaleti' ve 'sonsuzluğu' sorgular. Maddeye hapsolmuş bir varlık, maddeden bağımsız bu kadar derin kavramları hayal bile edemez sanki?
Sonuç olarak bu kitabı okumuş olmak benim için inancımı sarsan bir süreç değil; aksine, modern dünyanın insanı sadece biyolojik bir metaya indirgeyerek nasıl yalnızlaştırdığını bizzat kendi kaynaklarından görmemi sağlayan bir 'ayna' oldu. Harari’nin bize sadece bir makine gibi bakması, benim ruhumun ve inancımın ne kadar değerli olduğunu daha net görmemi sağladı. Karşı tarafın ne düşündüğünü bilmek, kendi doğrumu savunurken benim argümanlarımı daha da güçlendirir :)
·
67 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.