Kahramanımız babasını çanakkalede, annesini de bebekken kaybeder. Dedesinin evinde büyümektedir. Günün birinde anneannesi ve dedesi kahramanımızı ister. Kahramanımız kışı babaannesinin ve dedesinin evinde, yazı ise sosyetik anneannesinin ve dedesinin köşkünde geçirmektedir.🤗 Bir huyu vardır kahramanımızın. Bir şey tutmadan uyumamaktadır. Sonraki yaz da bakımını çanakkalede şehit düşen dayısının eşi eleni üstlenir. Aralarında anne-oğul ilişkisine benzeyen bambaşka bir ilişki başlar. Kahramanımız büyüdükçe bu ilişki aileyi rahatsız etmeye başlar. İlişki karşılıklı aşka dönüşmüştür. Kahramanımız tiya elenisiz yaşayamaz hale gelir.
Kahramanımız osmanlının son günlerine, cumhuriyetin filizlenişine, Atatürk devrimlerine şahit olacaktır.
Eleni'nin kahramanımıza dediği bir cümle; evet yavrimu. Ama bunlar güzel deliler. Kimseye bir zararları yok. Hepsi kendi aynasına karışmış yaşıyor.
İşte bu hikayede kendi aynasına karışıp yaşamış iki insanın hikayesi.
Kahramanımızın eleni'nin mezarında ağlaması içimi yaktı.
Yazarın ilk kitabı olmasına rağmen çok güzeldi. Sonu sanki aceleye gelmiş gibi. Anlaşılır ve sade bir dil kullanacağını ilk kitabında göstermiş turgut özakman.
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.