Bazı şeylerden etkileniriz ama akışa bırakmak öyle güzel bişey ki, zaman geçdikçe hafifler, tam kaybolmasa da etkisi eskisi gibi olmaz artık...
Tabi duruma bağlı, Allah beterinden korusun...Tarif edilemez acılar da var...
Bence insan hafızası hem bir lütuf hem de bir ceza. Acının ilk anındaki o keskinlik gidiyor, yerini küllenmiş bir sızıya bırakıyor. Hafiflemesi bile büyük bir nefes aldırıyor insana. Yaşanmışlıkların bizi büyütme şekli bu sanırım. 🙏🏻
İnsanı değiştiren şey tam da bu. Acının tamamen geçmesi değil, onunla yaşamayı öğrenmek. İlk başta insanın içini yakan şeyler, zamanla sessiz bir iz gibi kalıyor. Belki de büyümek, o izlerle yaşamayı öğrenebilmek. 🙂🙏🏻