Psikolojik gerilim mi? Sadece gülerim. Tek bir soru: Psikolojik nerede, gerilim nerede?
ÇOK CİDDİ SPOILER (SÜRPRİZBOZAN) İÇERİR!
Bugün kağıt üzerinde harika temalar vaat eden ama uygulamada tam bir fiyaskoya dönüşen bir kitapla geldim. Anne; evlilik, annelik, lohusa depresyonu ve toplumsal baskıların karmaşıklığını ham ve dürüst bir portreyle inceleme iddiasında. Keogh, beklenmedik dönüm noktalarıyla okuyucuyu diken üstünde tutmaya çalışıyor ama dürüst olalım: Bu kitapta inanılmaz derecede fazla ve zorlama olay örgüsü vardı! Gelin, neden sevemediğimi adım adım konuşalım:
Ne Anlatıyor?
Hikaye, dışarıdan mükemmel görünen Nick ile mutsuz bir evliliğin içinde sıkışıp kalan Sarah Westfield’ı merkezine alıyor. Sarah daha yolun başında evlenmemesi gerektiğinin farkında aslında. İlişkiyi kurtarmak için Nick bir bebek sahibi olmayı öneriyor, Sarah da bir arayı düzeltip mutluluk getireceğini umarak gönülsüzce kabul ediyor. (Küçük bir kamu spotu: Bu her zaman berbat bir fikirdir, sakın yapmayın!) Beklenen oluyor; bebekleri Kaya dünyaya gelince işler daha da kötüleşiyor ve kapana kısılmışlık hissi yoğunlaşıyor. Sarah taze aileleri için bir gezi teklif ediyor, dışarı çıkıyorlar ve bom! Kaya kaçırılıyor. Kitap da bu noktadan sonra Westfield’ların evliliğini ve bebeği kimin, neden kaçırdığını çözmeye odaklanıyor.
Karakterlerle Bağ Kurabilen Var mı? (Sanmıyorum!)
Bir gerilim romanında ana karakteri sevemediğinizde o kitabı okumak gerçekten çok zor bir işe dönüşüyor. Bu kitapta peşinden gittiğimiz ana karakterlerin ikisinden de kelimenin tam anlamıyla nefret ettim!
Sarah Westfield: Tek kelimeyle berbat biri! Bencil, duyarsız, kafa karıştırıcı kararlar alan ve başkalarını asla umursamayan bir kadın. En yakın arkadaşı Jade’in bir noktada onu yerin dibine soktuğu sahnede içimin yağları eridi; çünkü kesinlikle buna ihtiyacı vardı. Sayfalarca sadece onun sızlanmasını ve berbat kararlarını haklı çıkarmaya çalışmasını okuduk.
Zee (Polis Memuru): Kitap sürekli Sarah’dan, ondan şüphelenen polis Zee’ye geçiyor. Ama Zee de ondan daha iyi değil. Davayı çözmek yerine Sarah’yı "berbat bir anne" olmakla suçlayıp duruyor (gerçi haksız da sayılmaz ama bir polis olarak görevi bu olmamalı). Zaten okuyucu olarak Sarah’nın ne yapıp yapmadığını biliyorduk, bu yüzden Zee’nin bakış açısının araya sıkıştırılması anlatı akışını ve merkezi gerilimi çok seyreltmiş. Üstelik finale geldiğimizde Zee’ye bir daha geri bile dönmedik, karakter havada kaldı!
Nick: Karakter tasarımı derinlikten o kadar yoksundu ki... Kitapta neredeyse hiç yer almadı, adam resmen bir hayalet gibiydi. Ama Sarah’dan sürekli onun ne kadar sinir bozucu olduğunu dinleyip durduk, bu yüzden yaşadıklarına empati kurmak imkansızdı.
Yan Karakterler: Jade ve ebeveynler sadece figüran gibi gelip gidiyorlar, kurguya organik hiçbir katkıları yoktu.
Akış ve O Meşhur Final Fiyaskosu
Kitabın genel akışı kaplumbağa hızındaydı ve temposu berbattı. Gelelim o absürt kaçırılma sahnesine: Sarah, kocasıyla rahat rahat yemek yiyebilmek için bebeğini sakinleştirsin diye yabancı birine veriyor ve çocuk şak diye kaçırılıyor! Okurken "Kesin Sarah evlilikten ve annelikten kaçmak için bunu bizzat tezgahladı" diyorsunuz çünkü olay çok kolay.
Ama işin aslı ne çıkıyor dersiniz?
Her şeyi en yakın arkadaşı Jade ve kocası Nick planlamış! Nick, Sarah'nın ilgisini yeniden üzerine çekmek istemiş; Jade ise güya Sarah’nın mutlu olmasını arzuladığı için, Sarah’nın kısırlık tedavisi gören eski bir hastasını bulup bu kaçırma olayını organize etmiş.
Bununla da bitmiyor! İş bittikten sonra Jade, Nick’in ölümüne yol açan bir vur-kaç olayı gerçekleştiriyor. "Ben seni elde edemiyorsam kimse edemez" kafasıyla ikisini de öldürmeye çalışmış! "Lezbiyen en yakın arkadaşı gizli aşık ve baş kötü adam yapmak" nasıl bir senaryo tercihidir, gerçekten ne yapacağımı bilemedim. Hem kıza gizliden gizliye aşık olup hem de tüm kitap boyunca onun ne kadar berbat bir insan olduğunu yüzüne vurup durması ise ayrı bir karakter tutarsızlığıydı.
Sonuç:
Sonuçta herkesin başı belaya girdi. Nick öldü. Kaya, Sarah’ya geri verildi ve Jade intihar etti. Son. Kötü karakter tasarımları, yavaş ilerleyen temposu ve mantık hatalarıyla dolu, hayal kırıklığı yaratan zorlama finaliyle benim için sınıfta kalan bir gerilim romanı oldu.
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.