Carpe Diem!!!
"Carpe Diem! Anı yaşa. Hayatlarınızı olağanüstü yapın."
Bugün edebiyat dünyasının en ilham verici ve can acıtan eserlerinden biri ile geldim.
"Ölü Ozanlar Derneği."
Kitap, sadece bir okul hikayesi değil; tek tipleşen eğitim sistemine ve ağır aile baskılarına karşı bir ruhun başkaldırısı. Bay Keating, öğrencilerine sadece şiiri değil, kendi seslerini bulmayı öğretiyor.Kitapta beni en çok etkileyen iki karakterin yolculuğu oldu. İlki, kendi gölgesinden bile korkan, sessiz Todd’un Bay Keating sayesinde içindeki gücü keşfedip kendini bulma süreci. İkincisi ise, ne pahasına olursa olsun hayallerinin ve olmak istediği kişinin peşinden giden Neil... Neil, sonucu her ne olursa olsun kararlarının arkasında durmayı ve kalıplara sıkışmaktansa özgürce kanat çırpmayı seçti.Onun trajik sonunun ardından Todd’un döktüğü gözyaşları içindeki şu isyan ise kitabın en can alıcı noktasıydı: "Bunu babasının yaptığını bilmeliler! O yaşamayı severdi..." Todd bu sözüyle aslında çok büyük bir gerçeği haykırıyor: Neil hayata küstüğü için değil; hayatı, tiyatroyu ve özgürlüğü çok sevdiği, ama elinden yaşam hakkı alındığı için bu yolu seçti. Okurken hem içiniz burkuluyor hem de sisteme karşı büyük bir sorgulama içine giriyorsunuz.Sayfa sayısı olarak kısa ama etkisi oldukça büyük bir yapıt bu. Tam da bu yüzden, çocukların hayallerini baltalamamak ve onları kalıplara hapsetmemek adına, özellikle ebeveynlerin ve öğretmenlerin mutlaka okuması gerektiğini düşünüyorum.Ve hikayenin o en duygusal, boğazımızı düğümleyen final sahnesi... Tüm baskılara ve cezalara meydan okuyarak sıraların üzerine çıkan gençlerin o yürekten haykırışı:"O Kaptan! Benim Kaptanım!"
Sizce Neil'ın trajedisinde suçlu kimdi? Sistem mi, ailesi mi? Todd’un o son haykırışını okuduğunuzda siz neler hissettiniz? Yorumlarda buluşalım!
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.