Bir derdi, bir davası olan insanlara hep saygı duymuşumdur; Nazım Hikmet Ran da onlardan biri. Seçme şiirlerinin toplandığı bu ince kitapta memleket hasreti, mahkumiyet, evlat özlemi, savaş ve kahramanlıklar, aşk, gurbetçilik, toplumsal sorunlar, fakirlik, gariplik, direniş ve daha nice konu müthiş bir edebi üslupla okuyucuya sunulmuş. Altını çizdiğim ve paylaştığım bir sürü dize oldu. Şiir sevenlerin zaten okumuş olduğunu düşünüyorum ama okumayanlara da tavsiye etmiş olayım. Ve kitabın son şiiri olan “Otobiyografi” şiirinden bir alıntıyla incelememi bitireyim:
__“kimi insan otların kimi insan balıkların çeşidini bilir
ben ayrılıkların
kimi insan ezbere sayar yıldızların adını
ben hasretlerin”__
Kendi yaşamını bu denli iç acıtan ve samimi cümlelerle özetlemesi bile çok şey anlatan bu şair okunmaya değmez mi?