Modern çağın görünmez insanları üzerine yazılmış yalnızlık romanı
Değerli yazar 
Şermin Yaşar bu eserinde çoğu insanın fark etmeden geçtiği küçük acıları merkeze koymuş.
Yazarın kaleminin samimi oluşu, okuru adeta karakterlerin arasına sessizce sokuyor. Bu yüzden kitabın dili teknik olarak sade görünse de aslında oldukça kontrollü. "Mağdur" gözüken karakterlerini hiç dramatize etmemesi en çok dikkatimi çeken detay oldu. Birçok yazar yaşlılık ve yalnızlık temasını işlerken okuru ağlatmaya çalışır. Şermin Yaşar'ın kaleminde buna hiç rastlamadım. Onun karakterleri sadece bekliyor. Çocuklarını, telefon sesini, mevsimleri, domateslerin kızarmasını... İşte tam da bu sıradan bekleyişler, romanın duygusal yükünü oluşturuyor. Bazen güldürüyor, bazen de ağlatıyor.
Altı Harfli Bir Tatlı okura, Türk edebiyatındaki "küçük insanın büyük yalnızlığı" geleneğini hatırlatıyor. Büyük trajediler yok; ama insanın içine işleyen bir eksiklik hissi var.
Romanda en başarılı bulduğum yönlerden biri de ritim. İlk sayfadan son sayfaya kadar olaylardan çok duygular ilerliyor. Buna rağmen metinde durağanlık yok. Çünkü yazar karakterlerin iç dünyalarını günlük hayatın ayrıntılarıyla besliyor.
Bence bu kitabın en güçlü tarafı okurda bıraktığı his. Mesela bazı kitapları bitirince karakterlerini özlüyorum. Ya da bazıları bittiğinde fikrimin değiştiğini görüyorum. Bazılarıysa çevreme daha farklı bakmama neden oluyor. Altı Harfli Bir Tatlı ise bende derin bir "mahcubiyet" bıraktı.
İnsan ruhuna odaklanan eserleri seviyorsanız, Türk edebiyatındaki duygu ve karakter merkezli anlatıları önemsiyorsanız ve edebiyatı sadece hikâye değil, insanı anlama aracı olarak görüyorsanız Şermin Hanım'ın bu sıcacık eserini okumanızı tavsiye ediyorum.
Şermin Yaşar bu eserinde çoğu insanın fark etmeden geçtiği küçük acıları merkeze koymuş.
Yazarın kaleminin samimi oluşu, okuru adeta karakterlerin arasına sessizce sokuyor. Bu yüzden kitabın dili teknik olarak sade görünse de aslında oldukça kontrollü. "Mağdur" gözüken karakterlerini hiç dramatize etmemesi en çok dikkatimi çeken detay oldu. Birçok yazar yaşlılık ve yalnızlık temasını işlerken okuru ağlatmaya çalışır. Şermin Yaşar'ın kaleminde buna hiç rastlamadım. Onun karakterleri sadece bekliyor. Çocuklarını, telefon sesini, mevsimleri, domateslerin kızarmasını... İşte tam da bu sıradan bekleyişler, romanın duygusal yükünü oluşturuyor. Bazen güldürüyor, bazen de ağlatıyor.
Altı Harfli Bir Tatlı okura, Türk edebiyatındaki "küçük insanın büyük yalnızlığı" geleneğini hatırlatıyor. Büyük trajediler yok; ama insanın içine işleyen bir eksiklik hissi var.
Romanda en başarılı bulduğum yönlerden biri de ritim. İlk sayfadan son sayfaya kadar olaylardan çok duygular ilerliyor. Buna rağmen metinde durağanlık yok. Çünkü yazar karakterlerin iç dünyalarını günlük hayatın ayrıntılarıyla besliyor.
Bence bu kitabın en güçlü tarafı okurda bıraktığı his. Mesela bazı kitapları bitirince karakterlerini özlüyorum. Ya da bazıları bittiğinde fikrimin değiştiğini görüyorum. Bazılarıysa çevreme daha farklı bakmama neden oluyor. Altı Harfli Bir Tatlı ise bende derin bir "mahcubiyet" bıraktı.
İnsan ruhuna odaklanan eserleri seviyorsanız, Türk edebiyatındaki duygu ve karakter merkezli anlatıları önemsiyorsanız ve edebiyatı sadece hikâye değil, insanı anlama aracı olarak görüyorsanız Şermin Hanım'ın bu sıcacık eserini okumanızı tavsiye ediyorum.·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.