Bazı kitaplar vardır, okurken sadece bir hikâyeye tanıklık etmezsiniz; karakterlerin acısını, özlemini ve çaresizliğini iliklerinize kadar hissedersiniz. Hamnet benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Kitabın kapağını kapattığımda geriye kalan şey Shakespeare değil, ünlü bir oyun da değil; bir annenin yüreğine düşen tarifsiz acı oldu.
Başlangıçta Shakespeare’in oğlu Hamnet’in hikâyesini okuyacağımı düşünmüştüm. Ancak Maggie O’Farrell çok farklı bir yol seçmiş. Tarihin satır aralarında kalan Agnes’i merkeze alarak, onun gözünden bir aileyi, bir dönemi ve en önemlisi kaybı anlatmış. Kitap boyunca Shakespeare çoğu zaman arka planda kalıyor. Asıl sahnede Agnes var; doğayla kurduğu bağ, sezgileri, güçlü karakteri ve anneliğiyle.
Yazarın dili gerçekten etkileyiciydi. Bazı bölümlerde olaylardan çok duygular anlatılıyor ve bu yüzden kitap ağır ilerliyor gibi hissedilebiliyor. Ama bir süre sonra bunun bilinçli bir tercih olduğunu anlıyorsunuz. Çünkü bu hikâyenin amacı ne vebayı anlatmak ne de Shakespeare’in hayatını. Asıl amaç, bir annenin çocuğunu kaybetme korkusunu ve ardından gelen büyük yasını okura hissettirmek.
Vebanın yayılışını anlatan bölümler beni özellikle etkiledi. Bir pireyle başlayan yolculuğun, kıtaları aşarak bir çocuğun kaderine dokunması çok çarpıcıydı. O bölümleri okurken insan, tarihin akışını değiştiren büyük olayların bazen ne kadar küçük sebeplerden doğduğunu düşünüyor. Yazar bunu öyle ustaca işlemiş ki, vebayı adeta canlı bir karakter gibi hissediyorsunuz.
Kitabın en güçlü yanı ise duygusal derinliği. Agnes’in Hamnet için verdiği mücadeleyi, umudunu kaybetmemek için verdiği savaşı okurken boğazım düğümlendi. Özellikle anne olan okurların çok daha derinden etkileneceğini düşünüyorum. Çünkü burada anlatılan şey sadece bir çocuğun ölümü değil; bir annenin o kayıpla birlikte değişen hayatı.
Karakterlerin işlenişini de çok başarılı buldum. Agnes sıradan bir tarihî roman karakteri değil. Güçlü, sezgileri kuvvetli, zamanının çok ötesinde bir kadın. Onun doğayla kurduğu ilişkiyi, insanları gözlemleme biçimini ve iç dünyasını okumaktan büyük keyif aldım. Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan kişi Shakespeare değil, Agnes oldu.
Hamnet, hüzünlü ama çok güzel bir kitaptı. Ölüm, kayıp, sevgi ve aile bağları üzerine unutulmayacak bir anlatı sunuyor. Tarihî roman okumayı sevenler kadar güçlü duygusal hikâyelerden hoşlananların da mutlaka şans vermesi gereken eserlerden biri. Benim için sadece Hamnet’in değil, Agnes’in de hikâyesiydi ve uzun süre hafızamda kalacak kitaplardan biri oldu. Özellikle son sayfalarda hissettirdiği o sessiz acı ve derin hüzün gerçekten çok etkileyiciydi. Böyle kitaplar sık çıkmıyor karşıma; iyi ki okumuşum dediğim eserlerden biri oldu.
·
97 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.