Stent: İçimdeki Sessiz Derviş
İnsan, kendisini hayatta tutan şeyleri fark ettiğinde yaşlanmış olur
Çünkü gençlik biraz da nimetleri hak sanma hastalığıdır
Nefes almayı marifet zanneder
··
177 Gösterim
4 Yorum
Öne Çıkan Yorum
Bu yazıyı, bir yıldır kalbime giden damarın içinde sessizce görev yapan bir stenti düşünürken yazdım.
Çoğu zaman hayatımızı değiştiren olayları konuşuyoruz, bizi üzen insanları hatırlıyoruz, kaybettiklerimizin yasını tutuyoruz. Fakat bizi hayatta tutan, yükümüzü sessizce paylaşan ve varlığına alıştığımız için fark edemediğimiz şeyleri pek düşünmüyoruz.
Bir gün fark ettim ki, yıllardır bedenimde görev yapan bu küçük emanet yalnızca tıbbi bir müdahalenin parçası değil. Bana görünmeyen emeği, karşılıksız hizmeti, sessiz sadakati, şükrü ve tevazuyu hatırlatan bir sembole dönüşmüş.
Ravi, Hiç ve Münzevi'nin konuşmaları da aslında bu düşüncenin etrafında şekillendi. Çünkü bazen insanı yaşatan şey, en çok konuşulan değil, en sessiz olandır.
Bu metin bir stent hakkında değil.
Bu metin, kendisine hiç hesap çıkarmadan bizi ayakta tutan, dertlerimize çare olan bütün görünmez emekçiler ve insanlar hakkındadır !.
Bir uçurum kenarında salıncak kurmuşuz
Rüzgar sert
Zaman dar
Biz ancak düşerken anlıyoruz
Gözümüzün gördüğü bu göğün kıymetini
Oysa ölüm
Uzak bir ülkenin fermanı değil
Ceketimizin astarında taşıyoruz onu
Attığımız her adımda
Aldığımız her nefeste bizimle
Yanı başımızda duruyor o soğuk gerçek
Biz ise
Hiç ölmeyecekmiş gibi gafil ve eksik !.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.