Paramparça Olmuş Bir Ruhun Sarsıcı ÇığlığıEdebiyat
Ruh Adam, sayfalarından soğuk bir rüzgâr esen, insanı kendi içindeki karanlıkla yüzleştiren kapkara bir romandır. Kitap, gururun ve kibrin bir insan ruhunu nasıl yavaş yavaş zehirlediğini hissettirir.Okurken Selim Pusat’ın yalnızlığını ve toplumdan yalıtılmışlığını iliklerinize kadar yaşarsınız.Sayfalar ilerledikçe, gerçeklikle rüya arasındaki çizgi belirsizleşir ve tekinsiz bir çaresizlik duygusu kaplar içinizi. Kadim bir lanetin gölgesinde, kaçınılmaz bir kadere doğru sürüklenmenin ağırlığını omuzlarınızda hissedersiniz.Eski bir Uygur masalı ile başlayan roman yine o masala bağlanarak bitirilir. Roman, ulaşılamayan ve saplantıya dönüşen imkânsız bir aşkın yakıcı azabını taşır.Kelimelerden sızan o derin hüzün, her satırda adeta melankolik bir melodiye dönüşür.Kendini dünyada hiçbir yere ait hissedememenin o mutlak yabancılık hissi içinize işler.Nihayetinde kapak kapandığında, zihninizde gururlu ama paramparça olmuş bir ruhun sarsıcı çığlığı kalır.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.