Bugün pek çok kişinin özellikle +18 satırların fazla olması nedeniyle bu kitabı erkek düz mantığıyla yazılmış bir kitap olarak gördüğü bir kanı var. Ama aslında okudukça karakterin ne kadar büyük bir psikolojik yalnızlık içinde olduğunu çok net şekilde görülüyor.
István 15 yaşında annesiyle yaşıyor, içine kapanık ve kimseye tam uyum sağlayamayan biri. Sonra zamanla hayatı değişiyor; orduya gidiyor, farklı yerlere sürükleniyor, Londra’da daha “üst seviye” hayatlara karışıyor. Ama nereye giderse gitsin aslında içinde olan şey değişmiyor: yalnızlık.
Para, güç, ilişki, statü… Hepsine sahip oluyor. Ancak hiçbir zaman “tam” olamıyor. Hatta büyüdükçe daha da kopuyor kendinden.
Para, güç, ilişki gibi şeyler hayatına girsede onu mutlu etmek yerine daha da büyük boşluk hissettiriyor. Bir yandan yükseliyor ama bir yandan da sanki içi giderek boşalıyor.
Genel olarak düşüncem kitabın yazarı hislere odaklanıyor.insan dışarıdan değişiyor gibi görünüyor ama iç dünyasındaki yalnızlık bazen hiç değişmiyor.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.