Kitapta kumarbaz bir adamın (Fugui’nin) hikayesi üzerinden başlayan yaşam anlatısı aslında çok daha geniş bir şeye dönüşüyor: “kötü bir seçimden sonra hayat nasıl akar ve insan buna nasıl dayanır?” sorusu etrafında şekillenen bir varoluş hikayesi.
Başlangıçta kumar ve sorumsuzluk, karakterin hayatını kendi eliyle nasıl yıktığını gösteriyor. Burada önemli olan nokta şu: Kitap bunu bir “ahlak dersi” gibi sert bir şekilde vermiyor. Daha çok, bir insanın yanlışlarının sadece kendisini değil, çevresini ve hatta gelecek kuşakları da nasıl etkilediğini yavaş yavaş ortaya koyuyor. Bu yüzden okurken ceza hissinden çok hayatın akışı hissi ağır basıyor.
Anlatımın en güçlü yanlarından biri ani gelişmelerin sıradan bir dil içinde verilmesi. Mesela bir olay oluyor ve sen bunun hayatı tamamen değiştirdiğini fark ediyorsun ama bu durum doğal bir parça gibi sunuluyor. Bu da kitabı daha sarsıcı yapıyor çünkü trajediler büyütülmüyor, normalleştiriliyor.
Bir diğer önemli nokta, kitabın zamanla kayıplar üzerine yoğunlaşması. Başta bireysel bir sorumsuzluk hikayesi gibi başlayan anlatı, giderek insanın elinde hiçbir şey kalmadığında bile yaşamaya devam etme zorunluluğunu gösteriyor.
Beni en çok etkileyen tarafı şu oldu: Karakter sürekli kaybediyor ama kitap onu tamamen bitmiş bir insan olarak sunmuyor. Aksine, her şeye rağmen yaşama tutunma biçimi var. Bu tutunma da büyük kahramanlıklarla değil, gündelik kabullenişlerle ilerliyor. Yani yaşamın kendisi bir mücadele değil, bir devam etme hali gibi anlatılıyor...
Keyifli okumalar.
Yaşamak
Yaşamak
·
104 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.