Dikkat yeraltı edebiyatı içerir!
Ölüm Pornosu, okuru daha ilk anda floresan ışıklı, havasız ve yapay bir bekleme odasına fırlatıyor. Burada cinsellik hazdan çok endüstri; beden arzudan çok ürün, şöhret ise yavaş yavaş kesilen bir fatura gibi duruyor. İlk bakışta kaba, aşırı ve rahatsız edici görünen anlatı, aslında modern insanın her şeyi seyirlik hale getirme hastalığını kazıyor. Ölüm bile artık trajedi değil, izlenme ihtimali taşıyan karanlık bir gösteriye dönüşüyor.
Cassie Wright’ın rekor denemesi, pornografik bir olaydan çok şöhretin mezbahaya çevrilmiş hali gibi okunuyor. İnsan bedeni kendi sıcaklığını kaybediyor, kameranın soğuk gözünde sayıya ve sıraya indirgeniyor. Bay 72, Bay 137, Bay 600 gibi adlandırmalar da bunu keskinleştiriyor: Kimlik siliniyor, geriye yalnızca numara kalıyor. Herkes aynı mekânda bekliyor ama kimse tam anlamıyla var olamıyor.
Bence en sert taraf, metnin ahlaksız görünmeye çalışması değil; ahlakın zaten pazara çıkarılmış olduğunu göstermesi. Toplum bir yandan bu dünyaya tiksintiyle bakıyor, öte yandan gizlice izliyor, tüketiyor, merak ediyor, konuşuyor. Yani anlatı yalnızca sektörün karanlığını değil, seyircinin ikiyüzlülüğünü de ortaya döküyor. Asıl soru burada beliriyor: Gerçekten iğrendiğimiz şey yapılanlar mı, yoksa bakmaktan kendimizi alamayışımız mı?
Karakterlerin her biri ayrı bir kırık ayna gibi duruyor. Kimi şöhrete tutunuyor, kimi geçmişindeki boşluğu kapatmaya çalışıyor, kimi kendi değersizliğini başkasının bedeni üzerinden unutmak istiyor. Fakat hiçbir temas gerçek yakınlığa dönüşmüyor. Tenler birbirine yaklaştıkça ruhlar daha da uzaklaşıyor. Bu yüzden asıl karanlık çıplaklıkta değil, temasın bile yalnızlığı iyileştirememesinde saklanıyor.
Anlatım bilerek güzellik aramıyor; çirkinliğin altını kazıyor. Cümleler paslı bir bıçak gibi ilerliyor: parlatmıyor, kesiyor. Mizah var ama sıcak değil; morg ışığı altında yapılan bir şaka gibi. Okurken insan bazen rahatsız oluyor, bazen güler gibi yapıyor, sonra o gülüş boğazında takılı kalıyor. Çünkü anlatılan dünya abartılı görünse de tüketim çağının ruhuna ürkütücü biçimde benziyor.
Sonunda geriye pornografiden çok seyir kültürünü anlatan karanlık bir teşhir kalıyor. Arzu, korku, utanç ve ölüm merakı aynı odada sıkışıyor. Beden burada yalnızca beden değil; şöhretin, yalnızlığın, pazarın ve çürümüş merakın üzerine yazıldığı bir ilan panosu. Sayfalar kapanınca temiz bir anlam değil, kirli bir soru kalıyor: Her şeyi izlenecek hale getiren bir dünyada insan ne zaman yaşamayı bırakıp kendisinin reklamına dönüşür?
Chuck Palahniuk
Chuck Palahniuk
·
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.