Oğuz Atay ile tanışmak için bundan daha doğru bir kapı olamazdı herhalde. Kitabı bitirip kapağını kapattığımda, içimde bir yerlerin fena halde sarsıldığını hissettim. Sayfalar boyu süren o muazzam iç ses, sanki benim bile kendime itiraf edemediğim gizli düşüncelerimi birer birer yüzüme vurdu. Toplumun kenarına itilmiş, kendi kabuğuna çekilmiş ve hayatın akışına bir türlü ayak uyduramamış o yalnız insanların dramı beni kalbimden yakaladı.
Kitaptaki sekiz farklı hikaye boyunca, aslında hepimizin zaman zaman düştüğü o varoluşsal boşlukları, korkuları ve hayal kırıklıklarını izledim. Yazarın o meşhur ironik dili sayesinde, satır aralarında bazen acı acı gülümserken hemen ardından derin bir hüzne kapıldım. Özellikle insanın başına gelebilecek olumsuzlukları beklerken yaşadığı o felç edici duygu, metinde o kadar güçlü işlenmiş ki etkilenmemek imkansız. Son hikayelere doğru zihnimdeki o yoğun dalgalanma yerini sakin bir limana bıraktı, yazarla aramda çok güçlü bir bağ kuruldu.
Atay, yaşadığı dönemde hak ettiği değeri tam olarak görememiş olsa bile zamansız kalemiyle bugünün insanını bile en hassas yerinden yakalamayı başarıyor. Kitabın o meşhur son sorusuna içten gelen kocaman bir "Ben de buradayım" cevabı vermek, bu edebi yolculuğun en güzel ödülü oldu. Ruhun derinliklerine inmek, kusurlarıyla ve yalnızlığıyla yüzleşmek isteyen herkesin bu özel esere hayatında mutlaka bir şans vermesi gerekiyor.
Korkuyu Beklerken 
Oğuz Atay
Korkuyu Beklerken Oğuz Atay
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.