İçimizdeki huysuz ihtiyarDuygu ve Düşünce
Yeraltından Notlar’daki o yeraltı adamı var ya, bence edebiyat dünyasının gördüğü en acayip, en arıza karakterlerden biri. Adam kırk yaşında, eski bir memur ama asıl olayı acayip zeki ve takıntılı olması. Yalnız adamda öyle bir zeka var ki, hayrını görmeyi geç, resmen kendi hayatını sabote etmek için kullanıyor. Her şeyi o kadar ince eliyor sık dokuyor ki, sonunda hiçbir şey yapamaz hale geliyor, yani tam bir eylemsizlik hastası. Bir yandan "Ben hepinizden üstünüm, hepiniz aptalsınız" kafasında takılıyor, diğer yandan da acayip bir aşağılık kompleksi var. İnsanlar onu sevsin, onaylasın diye deliriyor ama temiz bir sevgi bulduğunda da sırf zayıf görünmemek için o sevgiyi ayaklar altına alıyor. Yani neresinden baksan tutarsız, neresinden baksan hastalıklı bir tip.Ama yalan yok, ben bu adama ve kitaba resmen bayıldım. Neden dersen; Dostoyevski bu karakterle hepimizin içine, o kimseye söyleyemediğimiz gizli odalara ayna tutuyor. Hani bazen içimizden biri için kötü bir şey geçer ya, ya da sırf gıcıklığına mantıksız bir şey yapmak isteriz; işte bu adam o düşünceleri sansürsüzce yüzümüze kusuyor. Adamın sırf "Ben robot değilim, canım ne isterse onu yaparım" demek için bile isteye kendine zarar vermesi, "İki kere iki dört eder" netliğine bile kafa tutması bana çok samimi ve gerçek geldi. Okurken adama bazen çok sinir oldum, bazen acıdım ama dürüst olmak gerekirse, bazı huysuzluklarında kendimi gördüğüm için içten içe ürktüm de. Bana öyle sahte, kusursuz kahramanlar yerine insanın en gizli, en kusurlu halini bu kadar çıplak gösterdiği için bu karakteri çok sevdim.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.