Bu iletiyi görünce aklıma geldi. 2015 yılında bir çay bahçesinde yan masadaki adam beni sanki daha önce tanıyormuş, birine benzetmiş gibi geldi masama oturdu. Sonra "pardon benzettim" falan dedi. Tabi gelmişken "kalk git" demedim çay söyledim ama maksatlı olarak geldiğini de anladım. Bir süre sonra anlatmaya başladı. Meğerse kendini anlayabilecek, kimseye anlatamadığı bazı yaşadıklarını anlatacak birini arıyormuş. Ben de dinledim:) Bir kaç kez daha aynı yerde, yolda falan da karşılaştık. Kendini bana minnettar hissediyor ve bunu da her seferinde dile getiriyor. Yani herkes her şeyi bulabiliyor ama konuşacak insan bulamıyor.