Orhan Pamuk Masumiyet Müzesi üzerine bir inceleme yazmak kolay değil. Çünkü bu romanı birkaç cümleyle anlatmaya çalışmak, yıllarca biriktirilmiş anıları tek bir kutuya sığdırmaya benziyor. Orhan pamuk'un bu eserinde yalnızca bir aşk hikâyesi anlatmıyor; özlemi, takıntıyı, pişmanlığı ve insanın geçmişe duyduğu o bitmek bilmeyen özlemi de satırların arasına ustalıkla yerleştiriyor.
Kemal'in Füsun'a duyduğu aşkı okurken zaman zaman onu anlamaya çalıştım, zaman zaman da ona kızdım. Fakat roman ilerledikçe bunun bir aşk hikâyesinden çok daha fazlası olduğunu fark ettim. Çünkü Kemal aslında yalnızca sevdiği kadının peşinden gitmiyor; kaçırdığı fırsatların, yaşayamadığı hayatın ve geri döndüremeyeceği zamanın da peşinden gidiyor.
Roman boyunca karşımıza çıkan eşyalar, mekânlar ve hatıralar ilk bakışta sıradan görünse de her biri kaybedilmiş bir zamanın sessiz tanıkları hâline geliyor. Bu yüzden kitap ilerledikçe kendinizi bir karakterin hikâyesini okumaktan çok, onun hafızasının içinde dolaşıyormuş gibi hissediyorsunuz.
Orhan Pamuk'un ayrıntılara verdiği önem kimi okurlar için yorucu olabilir. Ancak bana göre romanın ruhunu oluşturan şey de tam olarak bu ayrıntılar. Çünkü hayat dediğimiz şey büyük olaylardan çok, unutamadığımız küçük anların toplamı değil midir?
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey Kemal ya da Füsun olmadı. Daha çok, geçmişte bıraktığımız insanların ve yarım kalmış hikâyelerin içimizde nasıl yaşamaya devam ettiği oldu. Belki de Masumiyet Müzesi'nin en güçlü yanı burada yatıyor: Okura bir aşk hikâyesi anlatırken fark ettirmeden kendi hatıralarının kapısını aralaması.
Bazı romanlar okunur ve unutulur. Bazılarıysa bittikten sonra bile insanın içinde sessizce yaşamaya devam eder. Masumiyet Müzesi benim için tam da böyle bir romandı.
·
878 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.