Bazı kitaplar vardır, okurken sadece olayları takip etmezsiniz; karakterlerin acısını, korkusunu ve yalnızlığını da hissedersiniz. Şu Yılanı Öldürseler benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Yaşar Kemal, bu eserinde yalnızca bir çocuğun hikâyesini anlatmıyor; aynı zamanda insanların önyargılarının, dedikodularının ve bitmek bilmeyen nefretlerinin nasıl bir hayatı karartabileceğini gösteriyor. Hasan'ın yaşadığı korkular ve iç çatışmalar boyunca insan sık sık durup düşünme ihtiyacı hissediyor. Çünkü kitapta anlatılan acılar, yalnızca bir karaktere ait değil; toplumun yarattığı ortak yaraların da bir yansıması.
Kitabı okurken en çok dikkatimi çeken şey, insanların bazen farkında olmadan birbirlerinin kaderini şekillendirmesiydi. Bir söz, bir bakış ya da yıllarca anlatılan bir hikâye, bir insanın bütün hayatını etkileyebiliyor. Hasan'ın omuzlarına yüklenen yük, aslında taşıyabileceğinden çok daha ağır. Bu yüzden onun çaresizliği ve yalnızlığı kitabın her sayfasında hissediliyor.
Yaşar Kemal'in anlatımı ise her zamanki gibi etkileyici. Anadolu'nun doğasını, insanlarını ve kültürünü öyle canlı betimliyor ki olayları yalnızca okumuyor, adeta yaşıyorsunuz. Özellikle doğa tasvirleri ve karakterlerin iç dünyaları büyük bir ustalıkla işlenmiş. Kitabın dili ağır olmamasına rağmen duygusal etkisi oldukça güçlü.
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey, bazen insanların gerçek düşmanlarının karşılarındaki kişiler değil, zihinlerinde büyüttükleri korkular olduğu düşüncesiydi. Şu Yılanı Öldürseler; suçluluk, korku, vicdan ve toplumsal baskı üzerine unutulmaz bir eser. Sadece bir hikâye okumak isteyenler için değil, insan ruhunu anlamak isteyenler için de mutlaka okunması gereken kitaplardan biri.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.