Alper cin
@Cizmeliokur55
"Bir kitap, içimizdeki donmuş denize indirilen balta olmalıdır." — Franz Kafka
Ondokuz mayıs üniversitesi
Samsun
3 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
Reklam
Söyleme BilmesinlerEdebiyat
Söyleme Bilmesinler, ilk bakışta sıcak ve samimi hikâyelerden oluşan bir kitap gibi görünse de aslında satır aralarında aileyi, çocukluğu, sevgiyi ve insanın içinde sakladığı kırgınlıkları anlatıyor. Kitabı okurken en çok hoşuma giden şey, anlatılan olayların hayatın içinden olmasıydı. Çünkü burada olağanüstü karakterler ya da büyük maceralar yok; hepimizin bir şekilde tanıdığı insanlar ve yaşadığı duygular var.
Özellikle anne-baba ile çocuk arasındaki ilişkilere değinen bölümler beni oldukça etkiledi. Bazen çocukların dünyasına yetişkinlerin gözünden değil de onların kalbinden bakmayı unutuyoruz. Kitap bunu çok güzel hatırlatıyor. Küçük gibi görünen bazı olayların bir çocuğun hafızasında ne kadar büyük izler bırakabileceğini görmek beni düşündürdü.
Yazarın en büyük başarısı ise bunu okuyucuya ders verir gibi değil, içten hikâyeler anlatarak yapması. Bir bölümde gülümserken başka bir bölümde durup kendi çocukluğunuzu düşünmeye başlıyorsunuz. Ben kitabı okurken sık sık kendi ailemi, çocukluğumu ve geçmişte yaşadığım bazı anıları hatırladım. Bu yüzden kitapla aramda beklediğimden daha güçlü bir bağ oluştu.
Dili oldukça akıcı ve samimi. Sayfalar hızla ilerliyor ama anlatılan duygular kolay kolay akıldan çıkmıyor. Özellikle söylenemeyen sözler, yanlış anlaşılan duygular ve aile içinde bazen fark edilmeden yaşanan kırgınlıklar kitabın merkezinde yer alıyor. Belki de bu yüzden kitabın adı bana çok anlamlı geldi; çünkü bazen insanın içinde kalan şeyler, söylediği şeylerden çok daha ağır olabiliyor.
Kitabı bitirdiğimde içimde tatlı bir hüzün kaldı. Çünkü bazı hikâyeler bize yeni şeyler öğretmez, sadece zaten bildiğimiz ama unuttuğumuz duyguları yeniden hatırlatır. Söyleme Bilmesinler de benim için böyle bir kitaptı. Sıcacık, samimi ve insanın kalbine dokunan bir eserdi.
Bazı kitaplar vardır, okurken sadece olayları takip etmezsiniz; karakterlerin acısını, korkusunu ve yalnızlığını da hissedersiniz. Şu Yılanı Öldürseler benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Yaşar Kemal, bu eserinde yalnızca bir çocuğun hikâyesini anlatmıyor; aynı zamanda insanların önyargılarının, dedikodularının ve bitmek bilmeyen nefretlerinin nasıl bir hayatı karartabileceğini gösteriyor. Hasan'ın yaşadığı korkular ve iç çatışmalar boyunca insan sık sık durup düşünme ihtiyacı hissediyor. Çünkü kitapta anlatılan acılar, yalnızca bir karaktere ait değil; toplumun yarattığı ortak yaraların da bir yansıması.
Kitabı okurken en çok dikkatimi çeken şey, insanların bazen farkında olmadan birbirlerinin kaderini şekillendirmesiydi. Bir söz, bir bakış ya da yıllarca anlatılan bir hikâye, bir insanın bütün hayatını etkileyebiliyor. Hasan'ın omuzlarına yüklenen yük, aslında taşıyabileceğinden çok daha ağır. Bu yüzden onun çaresizliği ve yalnızlığı kitabın her sayfasında hissediliyor.
Yaşar Kemal'in anlatımı ise her zamanki gibi etkileyici. Anadolu'nun doğasını, insanlarını ve kültürünü öyle canlı betimliyor ki olayları yalnızca okumuyor, adeta yaşıyorsunuz. Özellikle doğa tasvirleri ve karakterlerin iç dünyaları büyük bir ustalıkla işlenmiş. Kitabın dili ağır olmamasına rağmen duygusal etkisi oldukça güçlü.
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey, bazen insanların gerçek düşmanlarının karşılarındaki kişiler değil, zihinlerinde büyüttükleri korkular olduğu düşüncesiydi. Şu Yılanı Öldürseler; suçluluk, korku, vicdan ve toplumsal baskı üzerine unutulmaz bir eser. Sadece bir hikâye okumak isteyenler için değil, insan ruhunu anlamak isteyenler için de mutlaka okunması gereken kitaplardan biri.
"Hayvanlar domuzdan insana, insandan domuza, sonra tekrar domuzdan insana baktılar; fakat hangisinin hangisi olduğunu artık ayırt edemiyorlardı."
