Beddua
Amalya'nın da beni sevdiğini zannederken birkaç ay sonra yeni bir sevgili bulduğunu duymuştum. Ardından hemen nişanlanıp evlenmişti. Başkente taşındığından onu çoktandır görmemiştim. Yarım asır geçmesine rağmen babasına olan kinim asla geçmemişti ve geçmeyecekti. Sonra hiç sevmedim ve evlenmedim. Şimdi beni sandığımla görse ne kadar da iyi olurdu. Acaba onun aklına da içi altınlarla dolu diye gelir miydi? "Helal olsun ne güzel işler becermiş..." der miydi? Belki de kendimi avutuyordum. Evet, aynen öyleydi. Parasız olduğumdan beni üzen, canımı yakan insanlardan nasıl intikam alabilirim düşünceleri benim enerjimi zaten yeterince emiyordu. Daha fazla düşünerek kendimi bataklığa saplamaktan öte gitmeyecekti. Bundan emindim. Allah'ından bulsun Mösyö Toledo Efendi. "Bana yaptıklarını kendisi de yaşasın. Gencecik bir adamın hayallerini yıkmak nedir o da deneyimlesin. Allah sınavlarını artırsın!" Bundan beter beddua etmeyi zaten bilmiyordum. Niyetim hep iyi, kalbim temizdi. Ne kadar da yazıktı bana.
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.