Düşüncenin Ritmi: Yürümenin Felsefesi
Yürümenin Felsefesi
Bazı düşünceler bir masanın başında değil, tozlu bir patikada, rüzgârın yüzümüze değdiği bir anda doğar. İşte Yürümenin Felsefesi böyle bir kitap. Frédéric Gros, yürümeyi sadece fiziksel bir eylem olarak değil, insanın kendisiyle, dünyayla ve düşünceyle kurduğu en kadim ilişki biçimlerinden biri olarak ele alır.
Kitabın en etkileyici bölümlerinden biri ise kuşkusuz Friedrich Nietzsche üzerine olan kısımdır. Çünkü Nietzsche için yürümek bir alışkanlık değil, düşünmenin asli şartıdır.
Nietzsche'nin meşhur bir sözü vardır: "Yürürken akla gelmeyen hiçbir düşünceye güvenmem." Bu söz, onun felsefesinin anahtarlarından biridir. Nietzsche'nin düşüncesi bir kütüphanenin sessizliğinde değil; dağ yollarında, göl kıyılarında, uzun yalnız yürüyüşlerde şekillenmiştir. Ona göre beden ve düşünce birbirinden ayrı değildir. Düşünce, bedenin hareketinden doğar. Ayaklar durduğunda çoğu zaman düşünce de katılaşır.
Modern insanın trajedisi biraz da burada başlar. Sürekli otururuz. Ekranların karşısında, masaların başında, dört duvar arasında yaşarız. Sonra da neden düşüncelerimizin yorulduğunu, ruhumuzun daraldığını anlamaya çalışırız. Nietzsche'nin yürüyüşleri aslında bir kaçış değil, bir özgürleşme biçimidir. İnsan yürüdükçe toplumun dayattığı rollerden, kalabalığın gürültüsünden ve kendi zihninin pasından uzaklaşır.
Frédéric Gros'nun dikkat çektiği önemli noktalardan biri de budur: Yürümek bir yere varmak için değil, kendine dönmek için yapılır. Günümüz insanı her şeyi hedefe bağlamıştır. Yürüyüş bile adım sayarlarla, kalori hesaplarıyla ölçülür. Oysa Nietzsche'nin yürüyüşlerinde amaç yoktur. Yolun kendisi düşüncenin evidir.
Nietzsche'nin dağlara olan sevgisi de tesadüf değildir. Yükseğe çıktıkça insan yalnızlaşır. Yalnızlaştıkça kalabalığın doğrularından şüphe etmeye başlar. Belki de bu yüzden Nietzsche'nin en güçlü fikirleri, insanlardan uzak olduğu zamanlarda ortaya çıkmıştır. Çünkü bazı hakikatler ancak sessizlikte duyulur.
Bu kitabı okurken şunu fark ettim: Yürümek aslında dünyayı değiştirme çabası değil, dünyayla yeniden tanışma çabasıdır. İnsan yürüdükçe sadece mesafe kat etmez; önyargılarından, korkularından ve alışkanlıklarından da uzaklaşır. Her adım biraz daha hafifletir insanı.
Gros'nun kitabı bize şunu hatırlatıyor: Düşünmek yalnızca zihinsel bir faaliyet değildir. Bazen bir fikre ulaşmak için yüzlerce sayfa okumak değil, birkaç kilometre yürümek gerekir.
Nietzsche'nin yürüyüşlerinde beni en çok etkileyen şey ise şu oldu: O, hakikati bir varış noktası olarak değil, bir yolculuk olarak görüyordu. Belki de bu yüzden onun felsefesi hâlâ canlıdır. Çünkü yürüyen insan tamamlanmış değildir; daima oluş hâlindedir.
Ve belki de yürümek tam olarak budur:
"İnsan bazen bir yere gitmek için değil, içindeki gürültüden uzaklaşmak için yürür. Yol uzadıkça dünya küçülmez; insan kendi ağırlıklarından kurtulur."Felsefe
Yürümenin Felsefesi
Bazı düşünceler bir masanın başında değil, tozlu bir patikada, rüzgârın yüzümüze değdiği bir anda doğar. İşte Yürümenin Felsefesi böyle bir kitap. Frédéric Gros, yürümeyi sadece fiziksel bir eylem olarak değil, insanın kendisiyle, dünyayla ve düşünceyle kurduğu en kadim ilişki biçimlerinden biri olarak ele alır.
Kitabın en etkileyici bölümlerinden biri ise kuşkusuz Friedrich Nietzsche üzerine olan kısımdır. Çünkü Nietzsche için yürümek bir alışkanlık değil, düşünmenin asli şartıdır.
Nietzsche'nin meşhur bir sözü vardır: "Yürürken akla gelmeyen hiçbir düşünceye güvenmem." Bu söz, onun felsefesinin anahtarlarından biridir. Nietzsche'nin düşüncesi bir kütüphanenin sessizliğinde değil; dağ yollarında, göl kıyılarında, uzun yalnız yürüyüşlerde şekillenmiştir. Ona göre beden ve düşünce birbirinden ayrı değildir. Düşünce, bedenin hareketinden doğar. Ayaklar durduğunda çoğu zaman düşünce de katılaşır.
Modern insanın trajedisi biraz da burada başlar. Sürekli otururuz. Ekranların karşısında, masaların başında, dört duvar arasında yaşarız. Sonra da neden düşüncelerimizin yorulduğunu, ruhumuzun daraldığını anlamaya çalışırız. Nietzsche'nin yürüyüşleri aslında bir kaçış değil, bir özgürleşme biçimidir. İnsan yürüdükçe toplumun dayattığı rollerden, kalabalığın gürültüsünden ve kendi zihninin pasından uzaklaşır.
Frédéric Gros'nun dikkat çektiği önemli noktalardan biri de budur: Yürümek bir yere varmak için değil, kendine dönmek için yapılır. Günümüz insanı her şeyi hedefe bağlamıştır. Yürüyüş bile adım sayarlarla, kalori hesaplarıyla ölçülür. Oysa Nietzsche'nin yürüyüşlerinde amaç yoktur. Yolun kendisi düşüncenin evidir.
Nietzsche'nin dağlara olan sevgisi de tesadüf değildir. Yükseğe çıktıkça insan yalnızlaşır. Yalnızlaştıkça kalabalığın doğrularından şüphe etmeye başlar. Belki de bu yüzden Nietzsche'nin en güçlü fikirleri, insanlardan uzak olduğu zamanlarda ortaya çıkmıştır. Çünkü bazı hakikatler ancak sessizlikte duyulur.
Bu kitabı okurken şunu fark ettim: Yürümek aslında dünyayı değiştirme çabası değil, dünyayla yeniden tanışma çabasıdır. İnsan yürüdükçe sadece mesafe kat etmez; önyargılarından, korkularından ve alışkanlıklarından da uzaklaşır. Her adım biraz daha hafifletir insanı.
Gros'nun kitabı bize şunu hatırlatıyor: Düşünmek yalnızca zihinsel bir faaliyet değildir. Bazen bir fikre ulaşmak için yüzlerce sayfa okumak değil, birkaç kilometre yürümek gerekir.
Nietzsche'nin yürüyüşlerinde beni en çok etkileyen şey ise şu oldu: O, hakikati bir varış noktası olarak değil, bir yolculuk olarak görüyordu. Belki de bu yüzden onun felsefesi hâlâ canlıdır. Çünkü yürüyen insan tamamlanmış değildir; daima oluş hâlindedir.
Ve belki de yürümek tam olarak budur:
"İnsan bazen bir yere gitmek için değil, içindeki gürültüden uzaklaşmak için yürür. Yol uzadıkça dünya küçülmez; insan kendi ağırlıklarından kurtulur."·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.