Bu gece, yıldızların miniminnacık ışıkları altında,
Ağaçlarla çiçekler serin kokularını yaymakta.
Farkına varmaz hiçbiri, yürürüm aralarında.
Uyurken en mükemmel şekilde onlara
Benzemek zorundayım diye düşünürüm ara sıra
Düşünceler bulanmakta.
Uzanıp yatmak, daha doğal geliyor bana.
Sonra gökle ben konuşuruz açıkça,
Ve faydalı olacağım ben en son kez yattığımda:
O vakit dokunur bana ağaçlar ilk kez,
ve çiçekler zaman ayırır bana.
Daha önce burada ileti olarak paylaştığım bu şiir, bu kitaptanmış. Ama azıcık çeviri farkı var.
Bu gece, serin kokular yayıyor ağaç ve çiçekler.
Varla yok arası ışığında yıldızların.
Arasında yürüyorum onların, hiçbiri fark etmiyor ama beni.
Uyurken tıpatıp onlara benzediğimi.
Düşünüyorum bazen
Düşüncelerim bulanık
Uzanıp yatmak daha doğal benim için.
Açık bir iletişim içinde oluyorum gökle o zaman.
Ama asıl son kez yattığımda bilinecek değerim.
Ağaçlar dokunabilir o zaman, bana ayıracak zamanları olur çiçeklerin.
Sanki birincisi daha iyi gibi...