Yutkunup, büyülenmiş gibi bakakaldım. Ağzım kurudu. Hiçbir yerimden herhangi bir ses çıkartamıyordum. Beyaz badanalı duvar, bir an dalgalanır gibi oldu. Diğer masalarda oturanların sesleri ve yemek takımlarının şıngırtısı kesildi, sonra gene eski haline döndü. Deniz dalgalarının sesini duydum, çoktan unutulmuş bir akşamın kokusu doldu burnuma. Gene de bütün bunlar şu birkaç yüz saniye boyunca içimden geçip giden duyguların küçücük bir parçasıydı sadece.
"Nefis," diyebildim.
Nedense betimlemeyi çok beğendim