Budala - İyiliğin Sınırı Üzerine Bir Roman
Dostoyevski'nin Budala'sı ilk bakışta saf ve iyi bir adamın hikâyesi gibi görünür. Ancak kitap ilerledikçe anlarız ki mesele bir budalanın hikâyesi değil, iyiliğin bu dünyada ne kadar yaşayabileceğinin sorgulanmasıdır.
Prens Mışkin çevresindeki insanların sandığı gibi aptal değildir. Aksine, insanların iç dünyalarını en iyi gören karakterlerden biridir. Kimin yalan söylediğini, kimin acı çektiğini, kimin tutkularının esiri olduğunu çoğu zaman herkesten önce fark eder. Fakat gördüğü gerçekleri kendi çıkarı için kullanmaz. Onun trajedisi de burada başlar.
Roman boyunca Rogojin saplantının, Nastasya Filippovna ise yaralarının esiri olmuş bir ruhun temsilcisi gibidir. İkisi de farklı sebeplerle kendi uçurumlarına yürür. Nastasya'nın önünde defalarca yeni bir hayat kurma fırsatı olmasına rağmen geçmişinin gölgesinden kurtulamaması, karakterin en acı tarafıdır. İnsan ona üzülür; fakat aynı zamanda çevresindeki insanları da kendi felaketine sürüklediğini görür.
Rogojin ise aşkın değil, saplantının temsilcisidir. Sevdiğini düşündüğü kadını anlamaya çalışmak yerine ona sahip olmaya çalışır. Bu yüzden sonu şaşırtıcı değil, kaçınılmazdır.
Ancak kitabın en trajik karakteri bana göre yine de Mışkin'dir.
Çünkü o insanların karanlığını göremediği için değil, gördüğü hâlde onları kurtarmaya çalıştığı için kaybeder. Her şeyi anlayabilmek, her şeyi değiştirebilmek anlamına gelmez. Dostoyevski'nin en sert gerçeği belki de budur. Mışkin insanları anlar, onlara acır, onları affeder; fakat bazı yaralar sahibinin isteği olmadan iyileştirilemez.
Kitap bittiğinde geriye bir zafer hissi kalmaz. Kimse kazanmaz. Kimse kurtulmaz. Okuyucu son sayfayı kapattığında bir süre sessiz kalır ve kendi kendine şu soruyu sorar:
"İyilik gerçekten yeterli midir?"
Budala'nın bende bıraktığı en güçlü düşünce, iyiliğin değerli olduğu kadar sınırlarının da olması gerektiğidir. İnsan başkalarının yaralarını sarmaya çalışırken kendi hayatını tüketmemelidir. Kendini kurtarmak istemeyen insanlar uğruna kendini kaybetmek erdem değil, bazen başka bir tür saplantıdır.
Bu yüzden Budala'yı yalnızca iyiliğin övgüsü olarak değil, iyiliğin sınırlarını anlatan bir roman olarak görüyorum. Dostoyevski bana Mışkin'i sevdirdi ama aynı zamanda onun düştüğü hataları da gösterdi.
Belki de kitabın asıl sorusu şudur:
İnsanları anlamak onları kurtarmaya yeter mi?
Dostoyevski'nin cevabı acımasızdır:
Hayır.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.