Jack London ile yıllar önce Beyaz Diş sayesinde tanışmıştım. Yaklaşık iki yıl önce okuduğum Martin Eden ise onunla aramda bambaşka bir bağ kurdu. Hatta o kadar etkilenmiştim ki ardından Beyaz Diş’i tekrar okumuştum. Şimdi ise yine bir köpeğin gözünden anlatılan Vahşetin Çağrısı ile geldim.
Jack London’ın kalemi hakkında zaten söylenecek çok fazla söz yok. Onun kitaplarında sadece bir hikâye okumuyorsunuz; mücadeleyi, yoksulluğu, hayatta kalma savaşını ve insan doğasını da hissediyorsunuz. Vahşetin Çağrısı da tam olarak böyle bir kitap.
Buck, sıcak bir yuvada, rahat ve huzurlu bir hayat sürerken bir anda kendisini acımasız bir dünyanın içinde buluyor. Kaçırılıyor, satılıyor ve hiç alışık olmadığı sert doğa koşullarında hayatta kalmaya çalışıyor. Açlığı, soğuğu, korkuyu ve mücadeleyi öğrenirken bir yandan da içinde saklı kalan vahşi ruhunu keşfediyor.
Kitap ilk bakışta bir köpeğin hikâyesi gibi görünse de aslında insanlara dair çok şey anlatıyor. Güçlü olanın ayakta kalmaya çalıştığı bir dünyayı, hırsı, sadakati, dostluğu ve hayatta kalma içgüdüsünü Buck üzerinden okuyoruz. Jack London’ın kendi hayatındaki mücadelelerin izlerini de satır aralarında görmek mümkün.
Benim en sevdiğim taraflarından biri ise Buck’ın sadakati oldu. Kitabı okurken ister istemez insanlarla hayvanlar arasındaki bağı düşünüyorsunuz. Bir canlının sevgi, bağlılık ve güven duygusunun ne kadar güçlü olabileceğini bir kez daha hatırlatıyor.
Vahşetin Çağrısı kısa ama etkisi uzun süren kitaplardan biri. Sayfa sayısı az olsa da içinde birçok duygu ve düşünce barındırıyor. Ben okurken o soğuğu, zorlu yaşam koşullarını ve mücadeleyi hissettim. Jack London’ın kitaplarında çok sevdiğim şey de bu zaten; okuru sadece hikâyeye değil, yaşananların tam ortasına götürebilmesi.
Beyaz Diş, Martin Eden ve şimdi de Vahşetin Çağrısı… Jack London okumaya devam ettikçe ona neden bu kadar hayran olduğumu bir kez daha anlıyorum.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.