“İnsanlar bazen gider ama bize bıraktıkları sevgiler yaşamaya devam eder. “
Bu kitap bana çocukluğun ne kadar kırılgan ama aynı zamanda ne kadar saf bir yer olduğunu hatırlattı…
Tonino’nun dedesiyle olan bağı o kadar gerçek yazılmış ki okurken bir hikâye değil de bir anıyı dinliyormuş gibi hissettim. Özellikle dedesinin kiraz ağacına duyduğu sevgi çok etkileyiciydi çünkü zamanla anlıyorsunuz ki mesele sadece bir ağaç değil. O ağaç; geçmiş, anılar, emek ve kaybetmek istemediğimiz insanlar aslında.
Şehirde yaşayan büyükannesiyle köyde yaşayan dedesi arasındaki fark da çok güzel işlenmişti.Bir taraf daha soğuk, düzenli ve mesafeli;diğer taraf ise doğayla iç içe, sıcak ve huzurlu…Tonino’nun da zamanla hangi tarafa ait hissettiğini görmek çok güzeldi.
Kitap ilerledikçe o yumuşak atmosferin altında çok ağır duygular birikmeye başlıyor. Özellikle büyükannesinin hastalığı ve dedesinin yalnızlığı beni en çok etkileyen kısımlardı. Ama yazar bunu öyle bağırarak anlatmıyor;sessizce insanın içine işliyor. Bence kitabın en güçlü yanı da bu zaten.
Finaline geldiğimde gerçekten boğazım düğümlendi. Çünkü bazı insanlar öldüğünde sadece onları değil, onlarla birlikte bir dönemi,bir hissi bir güven duygusunu da kaybediyoruz.Tonino’nun yaşadığı şey tam olarak buydu bence.
Kısacık bir kitap ama verdiği duygu birçok kalın kitaptan daha gerçekti. Bitirdikten sonra içimde hem sıcak bir huzur hem de tarif edemediğim bir hüzün kaldı. ”
Kitabı öğrencilerimle beraber okuduk ama bence yetişkinlerin de çıkaracağı çok ders var o yüzden herkese tavsiye ediyor,keyifli okumalar diliyorum
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.