Nermin Yıldırım ’ın kaleminde kelimeler sadece anlatmaz, dokunur da.
Yer yer yaralayıp, yer yer iyileştiren kitabın satır aralarında kendinizden o kadar çok şey buluyorsunuz ki, o anlarda okumayı bırakıp uzaklara dalıyorsunuz. Her bölümün sonunda kalbe değen bir cümlenin muhakkak bırakıldığı hikayeler hızla akarken, siz yavaşlamak istiyorsunuz. Sadece kağıttan ibaret olmayan karakterler, yaşarken, acıtırken ve iyileştirirken en çok da şunu düşündürüyorlar: Bazı hikayeler bitince kapanmaz, sende yaşamaya devam eder.
Ve kitap bittiğinde anlıyorsunuz ki, bavula sığmayan sadece eşyalar değilmiş, bazı duygular da sığmıyormuş meğer.