Edebiyat bazen bize ayna tutar, bazen ise karanlık bir dehlize hapseder. Lionel Shriver’ın Kevin Hakkında Konuşmalıyız eseri, ikinci tanıma tam uyuyor. Roman, sadece bir "suç" hikâyesi değil; anneliğin kutsal kabul edilen o steril imgesinin ardındaki çatlaklardan sızan, oldukça rahatsız edici bir hakikat arayışı.
Eva, oğlu Kevin’ın işlediği o dehşet verici okul saldırısından sonra, aslında kendi içindeki suçluluk duygusunu ve "anormal" gördüğü anne olma halini bir mektup dizisiyle dışa vuruyor. Shriver, okuru bir mahkeme salonuna oturtuyor; ancak yargılanan sadece Kevin değil, Eva’nın kendi varoluşu, eşiyle olan iletişimsizliği ve modern toplumun ebeveynlik üzerindeki baskısıdır.
Kitapta en çok altını çizdiğim cümlelerden biri olan "Son zamanlarda politika da benim için küçük, kişisel hikâyelerden oluşan bir yığına dönüştü. Artık hiçbir şeye inanmıyorum. Yalnızca insanlar ve başlarına gelenler var," itirafı, Eva’nın dünyasının nasıl paramparça olduğunu en iyi anlatan satırlardan. O, dünyayı değil, kendi küçük ve trajik evrenini çözmeye çalışıyor. Kitap boyunca sorduğumuz o yakıcı soru şu: Bir çocuk doğuştan mı "kötü"dür, yoksa biz mi ona o kötülüğü gıdasıyla, sevgisizliğiyle ya da fazla sevgisiyle aşılarız? Eva’nın o soğuk, mesafeli ama bir o kadar da içten dökülüşleri, okuru kendi vicdanıyla baş başa bırakıyor. "Yalnızca vicdanı olan bir insana acı çektirebilirsiniz. Yalnızca boşa çıkacak umutları ya da sevdiği insanlardan uzağa düşmekten endişelenenler cezalandırılabilir," satırları, sanırım bu kitabın tüm o karanlık atmosferini tek bir noktada özetliyor.
Bazen bir ebeveynin en büyük itirafı da şu oluyor: "Bugünlerde benim için anlaşılmak, sevilmekten çok daha önemli." İşte Eva, bu anlaşılma arzusuyla bizleri o dehlize çekiyor.
Kitabın 2011 yapımı, Tilda Swinton’ın başrolünü üstlendiği çok başarılı bir film uyarlaması da var. Ancak önerim şu: Kesinlikle önce kitabı okumalısınız. Çünkü bu roman, Eva’nın zihninin içindeki labirentlerde yürüdüğümüz bir iç dökme süreci. Onun o keskin, alaycı, bazen bencil ama her zaman dürüst zihnini kelimelerle hissetmek, olayın "psikolojik gerilim" dozunu bambaşka bir seviyeye taşıyor. Film, görsel olarak çok güçlü ve atmosferi çok iyi yansıtıyor, ancak kitabın o yoğun, zihinsel dehlizlerini okumadan izlediğinizde, Eva’nın o kırılgan iç sesindeki derinliği ıskalayabilirsiniz.Önce sayfalar arasındaki her bir kelime kendi zihninizde yankılansın, Eva’nın o soğuk rüzgârını hissedin. Kitap bittiğinde ise o yarım kalmışlık hissiyle filmi izlediğinizde, hikâye zihninizde çok daha bütünlüklü ve sarsıcı bir yere oturacaktır.
Son olarak; bu kitap bittiğinde kapağını kapattığınız an, aslında hiçbir şey bitmiş olmayacak. Aksine, Eva’nın o bitmek bilmeyen vicdan azabı ve Kevin’ın sessiz, ürkütücü bakışları bir süre daha sizinle yaşamaya devam edecek. İnsan ruhunun en karanlık dehlizlerine cesurca adım atmak ve 'anormalliğin' aslında ne kadar da insani olabileceğini keşfetmek istiyorsanız, bu sarsıcı yüzleşmeye mutlaka şans verin. Unutmayın, bazı hikâyeler bizi sarsmak için değil, kendimizle yüzleşmemiz için yazılır.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.