Her şey bir şarkıyla başladı.
Güneşin henüz doğmadığı, yıldızların henüz yanmadığı, rüzgârın bile adını bilmediği bir dünyada...
Ve ben, bir kitabın sayfaları arasında bir dünyanın doğuşuna tanıklık ettim.
Büyücünün Yeğeni, yalnızca Narnia Günlükleri'nin başlangıcı değil; hayal gücünün, masumiyetin ve umudun doğuşunu anlatan büyülü bir masal.
Digory ve Polly'nin merakla başlayan yolculuğu, onları dünyalar arasında gezdirirken aslında çok daha derin bir hikâyeye dönüşüyor. Çünkü Digory'nin kalbindeki asıl yolculuk, hasta annesini kaybetme korkusuyla başlıyor.
Bu yüzden kitap sadece bir fantastik macera değil.
Bir çocuğun çaresizliği.
Bir evladın sevgisi.
Ve doğru olanı yapmanın bedeli...
C. S. Lewis'in kurduğu Narnia, okuduğum birçok fantastik dünyadan farklı hissettirdi. Çünkü burada büyü gösteriş için değil, hayranlık uyandırmak için var. Özellikle Aslan'ın şarkısıyla Narnia'nın yaratıldığı sahneler, yıllar geçse de unutulmayacak kadar etkileyiciydi.
Ağaçlar yükseliyor.
Yıldızlar yanıyor.
Nehirler akmaya başlıyor.
Ve tüm bunlar bir şarkının içinden doğuyor.
İşte o anlarda kitap okumuyorsunuz.
Sanki dünyanın ilk sabahına tanıklık ediyorsunuz.
Lewis'in en büyük başarısı da burada yatıyor. Çocuklara anlatır gibi yazdığı bir hikâyenin içine ölüm korkusunu, fedakârlığı, iyilikle kötülüğün mücadelesini ve insanın seçimlerinin sonuçlarını ustalıkla yerleştiriyor.
Kitabı bitirdiğimde geriye ne Beyaz Cadı kaldı ne de büyülü yüzükler...
Aklımda yalnızca Digory'nin annesi için verdiği mücadele kaldı.
Çünkü bazen en büyük kahramanlıklar ejderhalarla savaşmak değildir.
Bazen bir çocuğun sevdiği bir insanı kurtarmak için gösterdiği cesaret, bütün efsanelerden daha büyüktür.
Ve son sayfayı kapattığımda şunu düşündüm:
Belki de Narnia'nın en büyülü yanı konuşan hayvanlar ya da sihir değildir. Belki de bize kaybettiğimiz hayret duygusunu yeniden hatırlatmasıdır.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.