Bazı kapılar odalara açılır.
Bazıları ise insanın bir daha asla unutamayacağı dünyalara...
Lucy, eski bir dolabın kapısını araladığında yalnızca başka bir odaya geçmiyordu. Farkında olmadan milyonlarca okurun kalbinde yer edecek bir efsanenin içine adım atıyordu.
Aslan, Cadı ve Dolap, yüzeyde çocuklar için yazılmış bir fantastik macera gibi görünse de satırlarının arasında cesaret, fedakârlık, ihanet, bağışlama ve umut üzerine güçlü bir hikâye saklıyor. İkinci Dünya Savaşı sırasında bir malikaneye gönderilen Peter, Susan, Edmund ve Lucy, sıradan görünen bir dolabın ardında Narnia'yı keşfederler. Ancak bu büyülü ülke, Beyaz Cadı'nın hükmü altında sonsuz bir kışa mahkûm edilmiştir. Narnia'nın yeniden özgürlüğüne kavuşabilmesi için ise Aslan'ın dönüşü gerekmektedir.
Kitabın en etkileyici yanı, Narnia'nın büyüsünden çok karakterlerinin yaşadığı dönüşüm.
Özellikle Edmund...
Onun yaptığı hatalar, düştüğü yanılgılar ve sonrasında çıktığı yolculuk, hikâyeyi basit bir iyilik-kötülük savaşının çok ötesine taşıyor.
C. S. Lewis'in kalemi son derece sade.
Ama bazen en güçlü hikâyeler en sade kelimelerle anlatılır.
Narnia'nın karlarla kaplı ormanlarında dolaşırken, Bay Tumnus'un şöminesinin başında otururken ya da Aslan'ın adının ilk kez fısıldandığı anlarda insan kendini yeniden çocuk gibi hissediyor.
Ve sonra Aslan sahneye çıkıyor...
Onun gelişiyle hikâye yalnızca bir macera olmaktan çıkıp unutulmaz bir masala dönüşüyor.
Bu kitap bana fantastik edebiyatın neden bu kadar sevildiğini yeniden hatırlattı.
Çünkü bazen büyü; ejderhalarda, savaşlarda ya da sihirde değildir.
Bazen büyü, doğru olanı seçebilme cesaretindedir.
Son sayfayı kapattığımda aklımda tek bir düşünce vardı:
Belki de hepimizin hayatında, açmaya cesaret edemediği bir Narnia kapısı vardır.
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.