At ve Çocuk, Narnia Günlükleri içerisinde belki de en az konuşulan kitaplardan biri. Oysa serinin en insani, en duygusal ve en dokunaklı hikâyelerinden birini anlatıyor.
Bu kez ne bir gardırop var.
Ne başka bir dünyaya açılan gizemli bir kapı.
Ne de büyük bir kehanetin merkezindeki kahramanlar...
Bu kez karşımızda yalnızca kim olduğunu bilmeyen bir çocuk var.
Shasta.
Kendisini değersiz sanarak büyümüş, hayatı boyunca ait olduğu yeri aramış bir çocuk...
Ve bir gün kaçmaya karar veriyor.
Fakat çıktığı yolculuk onu yalnızca özgürlüğe değil, kaderine götürüyor.
Çöller aşılır.
Dağlar geçilir.
Krallıklar arasında savaş rüzgârları eser.
Ama hikâyenin merkezinde her zaman aynı soru kalır:
"İnsan gerçekten kim olduğunu nasıl öğrenir?"
Lewis bu kitapta maceranın içine öyle güçlü duygular yerleştiriyor ki bir süre sonra savaşları, entrikaları ve yolculuğu unutup karakterlerin yalnızlığına odaklanıyorsunuz.
Özellikle Shasta'nın hikâyesi...
Onun korkuları...
Yetersizlik hissi...
Kendisini sürekli başkalarıyla kıyaslaması...
Bunların hepsi karakteri olağanüstü gerçek kılıyor.
Ve sonra Aslan geliyor.
Ama bu kez bir kurtarıcı gibi değil.
Sessizce.
Gölge gibi.
Hep oradaymış gibi...
Kitabın sonlarına doğru gelen o büyük yüzleşme sahnesi ise yalnızca Narnia serisinin değil, okuduğum fantastik edebiyatın en etkileyici bölümlerinden biri.
Çünkü o anda anlıyorsunuz:
Bazı yolları tek başımıza yürüdüğümüzü sanırız.
Oysa gerçekte hiç yalnız olmamışızdır.
Kitabı bitirdiğimde aklımda savaşlar kalmadı.
Krallar da...
Tahtlar da...
Aklımda yalnızca şu düşünce kaldı:
Belki de hayatın en büyük yolculuğu, bir yere ulaşmak değil; kim olduğunu keşfetmektir.
Ve bazen kader, seni olmak istediğin yere değil...
Olman gereken yere götürür.
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.