Bazı karanlıklar gözle görülmez.
Bazı büyüler ise insanın zihnini ele geçirir.
Gümüş Sandalye, Narnia Günlükleri'nin en karanlık, en olgun ve en düşündürücü kitaplarından biri. Bu kez hikâyenin merkezinde ne büyük savaşlar ne de taht mücadeleleri var. Lewis bizi yeraltının karanlık dehlizlerine, unutulmuş bir prensin peşine ve gerçekle yanılsamanın birbirine karıştığı tehlikeli bir yolculuğa çıkarıyor.
Eustace ve okul arkadaşı Jill Pole, Aslan'ın verdiği görevle yıllar önce kaybolan Prens Rilian'ı bulmak için Narnia'dan kuzeye doğru yola çıkarlar. Ancak bu görev sandıklarından çok daha zordur. Devlerin ülkesi, terk edilmiş şehirler, yeraltındaki karanlık krallıklar ve insanın aklına bile güvenemeyeceği bir düşman onları beklemektedir.
Bu kitapta beni en çok etkileyen şey macera değildi.
Karanlıktı.
Lewis ilk kez Narnia'nın masalsı yüzünü geri plana çekiyor ve okuru daha ürkütücü, daha melankolik bir atmosferin içine bırakıyor. Hikâye ilerledikçe yalnızca karakterler değil, okur da neyin gerçek neyin aldatmaca olduğunu sorgulamaya başlıyor.
Özellikle Yeşil Cadı'nın yeraltındaki sahneleri...
Narnia serisinin en unutulmaz bölümlerinden bazıları.
Çünkü burada verilen mücadele yalnızca fiziksel değil.
Bir inanç mücadelesi.
Bir hatırlama mücadelesi.
Bir gerçeğe tutunma mücadelesi...
Cadı, kahramanları zincirlerle değil; şüpheyle esir almaya çalışıyor.
Onlara gördükleri dünyanın bir hayal olduğunu söylüyor.
Aslan'ın hiç var olmadığını söylüyor.
Narnia'nın yalnızca bir masal olduğunu söylüyor.
Ve tam o anda kitap fantastik bir maceranın ötesine geçiyor.
İnsan bazen kendi hayatında da buna benzer karanlıklarla karşılaşmıyor mu?
Her şeyin anlamsız göründüğü...
İnandığı şeyleri sorguladığı...
Yolunu kaybettiği zamanlarla...
Belki de bu yüzden Gümüş Sandalye beni serinin diğer kitaplarından daha fazla etkiledi.
Çünkü burada kazanılan zafer bir düşmanı yenmekten çok daha büyük.
Burada kazanılan zafer, umudu kaybetmemek.
Gerçeği unutmamak.
Ve karanlığın içinde bile ışığın var olduğuna inanabilmek.
Kitabı bitirdiğimde aklımda devler, cadılar ya da savaşlar kalmadı.
Aklımda yalnızca şu düşünce kaldı:
En güçlü büyü, insanın gözlerini değil; zihnini kör eden büyüdür.
Ve gerçek cesaret, herkes vazgeçmişken gerçeğe tutunabilmektir.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.