Duvarların ardında kalan hakikat
Haruki Murakami'nin 
Şehir ve Belirsiz Duvarları romanı, aslında yeni bir hikaye değil. Haruki Murakami 1980'lerde yazdığı yaklaşık 150 sayfalık kısa bir metni yıllar boyunca içine sindirememiş, tamamlanmamış hissetmiş ve uzun süre yayımlamamış. Aradan geçen onlarca yılın ardından bu hikayeye yeniden dönerek onu bugünkü haline ulaştırmış. Bu yönüyle roman, yalnızca kahramanının değil, yazarının da yıllar süren bir arayışının ürünü gibi duruyor. (Kitap 2022 yılında tamamlanıyor)
Romanın merkezinde görünürde bir aşk hikayesi var. Ancak bu, sıradan bir kavuşma hikayesinden çok, insanın hayatı boyunca peşinden gitmekten vazgeçemediği bir aşkın hikayesi. Umudunu kaybetmeden, zamanın ve hayatın önüne çıkardığı bütün duvarlara rağmen sevdiği kişiyi aramaya devam eden bir insanın sessiz mücadelesi. Bu nedenle kitap boyunca aşk, yalnızca bir duygu değil, insanı ayakta tutan, ona yön veren bir arayış haline geliyor.
Kitabı okurken kendime sık sık şu soruyu sordum. Ben gerçekten ben miyim, yoksa yalnızca kendi gölgem mi? Gerçek ile hakikati nasıl ayırt edebilirim? Haruki Murakami 'nin kurduğu o yüksek duvarlarla çevrili şehir, zamanla bir mekandan çok insanın iç dünyasının metaforuna dönüşüyor. Belki de hepimizin içinde ulaşmaya çalıştığımız, fakat tam olarak varıp varamadığımız böyle bir şehir vardır.
Haruki Murakami 'nin en güçlü taraflarından biri olan betimlemeler burada da etkileyici. Nehirler, kütüphaneler, sessizlikler, gölgeler ve duvarlar, hepsi okurun zihninde canlı bir şekilde yer buluyor. Romanın atmosferi o kadar güçlü ki bazen olaylardan çok hisler akılda kalıyor. Bu anlamda eser, klasik Haruki Murakami anlatısının bütün özelliklerini taşıyor.
Bununla birlikte bazı bölümlerde sahnelerin gereğinden fazla uzatıldığını ve bazı düşüncelerin tekrar tekrar işlendiğini hissettim. Özellikle romanın orta bölümlerinde tempo zaman zaman düşüyor. Fakat Haruki Murakami 'nin sakin ve akıcı hikaye anlatıcılığı, bu tekrarların göze batmasını büyük ölçüde engelliyor. Anlatının kurduğu atmosfer, okuru hikayenin içinde tutmayı başarıyor.
"Şehir bir yere gitmeyecek nasıl olsa."
Roman boyunca en çok aklımda kalan düşüncelerden biri buydu. Çünkü kitap, yalnızca bir şehri ya da bir aşkı anlatmıyor, insanın hayatı boyunca peşinden gitmekten vazgeçemediği şeyleri anlatıyor. Kimi zaman bir insanı, kimi zaman geçmişte bıraktığı bir parçayı, kimi zaman da kendi hakikatini...
Şehir ve Belirsiz Duvarları bittiğinde bütün sorulara cevap vermeyen bir roman. Aksine yeni sorular bırakan bir roman. Belki de bu yüzden son sayfayı kapattıktan sonra bile zihnimde yaşamaya devam etti. Gerçek ile hakikat arasındaki çizgiyi, insanın kendi gölgesini ve vazgeçmeden sürdürdüğü arayışlarını düşündürdü. Ve bana göre iyi edebiyatın yaptığı şey de tam olarak bu.
Son olarak şuna inanıyorum. Kötü kitap ya da kötü yazar yoktur. Sadece bize ait olmayan, bizimle aynı zamanda karşılaşmamış veya ruhumuzun henüz dokunamadığı kitaplar vardır. Bir okurun sıkılarak yarım bıraktığı bir eser, başka bir okurun hayatını değiştirebilir. Çünkü her kitap, onu okuyan kişinin birikimi, yaşadıkları, özlemleri ve yaraları kadar anlam kazanır. Bu yüzden aynı satırlar, farklı insanlarda bambaşka izler bırakır. Edebiyatın en güzel tarafı da belki budur, her okur, aynı kitabın içinde kendi hikayesini bulur.
Kitaplarla ve duygularla kalın...Alıntı
Haruki Murakami'nin Şehir ve Belirsiz Duvarları romanı, aslında yeni bir hikaye değil. Haruki Murakami 1980'lerde yazdığı yaklaşık 150 sayfalık kısa bir metni yıllar boyunca içine sindirememiş, tamamlanmamış hissetmiş ve uzun süre yayımlamamış. Aradan geçen onlarca yılın ardından bu hikayeye yeniden dönerek onu bugünkü haline ulaştırmış. Bu yönüyle roman, yalnızca kahramanının değil, yazarının da yıllar süren bir arayışının ürünü gibi duruyor. (Kitap 2022 yılında tamamlanıyor)
Romanın merkezinde görünürde bir aşk hikayesi var. Ancak bu, sıradan bir kavuşma hikayesinden çok, insanın hayatı boyunca peşinden gitmekten vazgeçemediği bir aşkın hikayesi. Umudunu kaybetmeden, zamanın ve hayatın önüne çıkardığı bütün duvarlara rağmen sevdiği kişiyi aramaya devam eden bir insanın sessiz mücadelesi. Bu nedenle kitap boyunca aşk, yalnızca bir duygu değil, insanı ayakta tutan, ona yön veren bir arayış haline geliyor.
Kitabı okurken kendime sık sık şu soruyu sordum. Ben gerçekten ben miyim, yoksa yalnızca kendi gölgem mi? Gerçek ile hakikati nasıl ayırt edebilirim? Haruki Murakami 'nin kurduğu o yüksek duvarlarla çevrili şehir, zamanla bir mekandan çok insanın iç dünyasının metaforuna dönüşüyor. Belki de hepimizin içinde ulaşmaya çalıştığımız, fakat tam olarak varıp varamadığımız böyle bir şehir vardır.
Haruki Murakami 'nin en güçlü taraflarından biri olan betimlemeler burada da etkileyici. Nehirler, kütüphaneler, sessizlikler, gölgeler ve duvarlar, hepsi okurun zihninde canlı bir şekilde yer buluyor. Romanın atmosferi o kadar güçlü ki bazen olaylardan çok hisler akılda kalıyor. Bu anlamda eser, klasik Haruki Murakami anlatısının bütün özelliklerini taşıyor.
Bununla birlikte bazı bölümlerde sahnelerin gereğinden fazla uzatıldığını ve bazı düşüncelerin tekrar tekrar işlendiğini hissettim. Özellikle romanın orta bölümlerinde tempo zaman zaman düşüyor. Fakat Haruki Murakami 'nin sakin ve akıcı hikaye anlatıcılığı, bu tekrarların göze batmasını büyük ölçüde engelliyor. Anlatının kurduğu atmosfer, okuru hikayenin içinde tutmayı başarıyor.
"Şehir bir yere gitmeyecek nasıl olsa."
Roman boyunca en çok aklımda kalan düşüncelerden biri buydu. Çünkü kitap, yalnızca bir şehri ya da bir aşkı anlatmıyor, insanın hayatı boyunca peşinden gitmekten vazgeçemediği şeyleri anlatıyor. Kimi zaman bir insanı, kimi zaman geçmişte bıraktığı bir parçayı, kimi zaman da kendi hakikatini...
Şehir ve Belirsiz Duvarları bittiğinde bütün sorulara cevap vermeyen bir roman. Aksine yeni sorular bırakan bir roman. Belki de bu yüzden son sayfayı kapattıktan sonra bile zihnimde yaşamaya devam etti. Gerçek ile hakikat arasındaki çizgiyi, insanın kendi gölgesini ve vazgeçmeden sürdürdüğü arayışlarını düşündürdü. Ve bana göre iyi edebiyatın yaptığı şey de tam olarak bu.
Son olarak şuna inanıyorum. Kötü kitap ya da kötü yazar yoktur. Sadece bize ait olmayan, bizimle aynı zamanda karşılaşmamış veya ruhumuzun henüz dokunamadığı kitaplar vardır. Bir okurun sıkılarak yarım bıraktığı bir eser, başka bir okurun hayatını değiştirebilir. Çünkü her kitap, onu okuyan kişinin birikimi, yaşadıkları, özlemleri ve yaraları kadar anlam kazanır. Bu yüzden aynı satırlar, farklı insanlarda bambaşka izler bırakır. Edebiyatın en güzel tarafı da belki budur, her okur, aynı kitabın içinde kendi hikayesini bulur.
Kitaplarla ve duygularla kalın...·
61 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Eeee öğrendik senden bir şeyler broo 😁😁Beğenmene sevindim. Uzun zamandır inceleme yazmıyordum, sakin kafaya yazayım dedim. Seninkiler kadar olmasa da yazdık bir şeyler.
Uzun ama çok açıklayıcı ve güzel bir inceleme olmuş.
Murakami' nin kitabını yıllar içinde oluşturması gibi ben de okunacak kitapların insanları seçtiğine ve bşr zamanı olduğuna inanırım. Sizin de dediğiniz gibi yarım bırakılan bir kitap belki yıllar sonra çok anlamlı gelecek okura ya da bambaşka bir okura.
Kaleminize sağlık olsun 👏
Teşekkür ederim yorumunuz için. Bir şeyi atlamışım, burada yazayım, şimdi farkettim. Murakami bu kitabı 2022 yılında tamamlıyor 42 yıl sonra. Ve tam olarak çıraklıkta başlanan ve ustalıkta bitirilen bir kitap olarak önümüze çıkıyor.