Bir şemsiyenin altında birbirimize yapışmış gibi duruyoruz. Sen başını hafifçe omzuma yaslamışsın. Deniz son derece sakin. Havada hafif bir esinti var, minik dalgalar ses çıkarmadan düzenli bir şekilde sahile vuruyor. Çamaşırlığa asılmış çarşafın rüzgårda salınışı gibi. Orada sonsuza dek oturabiliriz. Ama oradan nereye gidebiliriz, nereye gitsek iyi olur, o imge bir türlü zihnimizde belirmez. Çünkü o sahilde şemsiyemizi açıp yan yana oturuyor olmak zaten mükemmeldir. Bir şey mükemmelse, daha nereye gidilebilir ki?
Bu dünyada yüreğinde sırrı olmayan tek bir kişinin bile olmadığını düşünüyorum. Bu, insanların bu dünyada yaşamaya devam etmeleri için gerekli bir şeydir.