Ali YILDIZ
@Grafiker_
Duygular bazen yok olmaz; sadece sesini kısar ve sessizliğe çekilir.
İnsan gerçeğin izlerini örtebilen, kuşkularını gömebilen bir varlıktı. İnsan öyle acayip yeteneklerle donanmıştı ki gözünün önündeki gerçekten kaçmayı başarabiliyordu.
İnsan gömmek istiyor. İnsan baş edemeyeceği kadar büyük olduğu için bilinç düzeyine taşıyamadığı şeyleri zihninin çok derininde bir yere gömmek istiyor.
İnsanlık ikinci bin yılı bitirip, üçüncü bin yıldan gün almaya başlandığında; insan, insan oluşun yüzyıllar içinde edinilmiş onuruna sahip çıkarak iyi insan olmayı, iyiliği-güzelliği-sevgiyi ya da kötülüğü-ihtirası-nefreti, bizzat yapmaya gücü yetmese bile kötülüğün sıradanlaşmasına katkıda bulunmayı seçeceği yol ayrımını çoktan geçmişti.
İnsan, iyi insan olmak için çok çabalamak zorundaydı ama kötülük için çabalamaya gerek yoktu. Bunu hayat ona göstere göstere öğretmişti. "Bir insan iyi mi kötü mü öğrenmek istiyorsan bekle .. elbet içinin karasını göstereceği bir şey olur," derdi, "melek sandıklarının şeytan kesilmesi karşılarına bir küçücük fırsat çıkmasına bakar.