Ali YILDIZ
@Grafiker_
Duygular bazen yok olmaz; sadece sesini kısar ve sessizliğe çekilir.
Graphic designer
22 Şubat
233 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Güneş sayfaların üzerine düşerken insan anlıyor ki; bazı yolculuklar kilometrelerle değil, satırlarla ölçülür. Bir kitabın gölgesinde geçirilen sessiz bir öğleden sonra, bazen uzun yılların öğretemediğini fısıldar.
Sular Üstünde Gökler Altında
Sular Üstünde Gökler AltındaReklam
Bazı insanlar bu dünyaya iz bırakır. Anneler ise bir insanın tüm dünyası olur.
Varlığıyla güç veren, sevgisiyle iyileştiren tüm annelerin Anneler Günü kutlu olsun. 🌸
Nisan Ayı OkuduklarımAlıntı
1-
1Q84 - 1. Kitap 470 sayfa
2-
Siddhartha 148 sayfa
3-
Yeni Dünya 128 sayfa
4-
Gece Açan Çiçekler 312 sayfa
5-
Günübirlik Hayatlar 208 sayfa
6-
Çıplak Deniz Çıplak Ada 267 sayfa
7-
Güzel Kaybettik 168 sayfa
8-
Değirmen 144 sayfa
9-
Yeşil Peri Gecesi 472 sayfa
10-
1Q84 - 2. Kitap 430 sayfa
11-
Seher 140 sayfa
12-
Şeker Portakalı 184 sayfa
13-
Rüzgarın Şarkısını Dinle 163 sayfa
14- 
Çakıcı'nın İlk Kurşunu 148 sayfa
15- 
Gece Yarısı Kütüphanesi 296 sayfa
16-
1Q84 - 1. Kitap 470 sayfa
2-Siddhartha 148 sayfa
3-Yeni Dünya 128 sayfa
4-Gece Açan Çiçekler 312 sayfa
5-Günübirlik Hayatlar 208 sayfa
6-Çıplak Deniz Çıplak Ada 267 sayfa
7-Güzel Kaybettik 168 sayfa
8-Değirmen 144 sayfa
9-Yeşil Peri Gecesi 472 sayfa
10-1Q84 - 2. Kitap 430 sayfa
11-Seher 140 sayfa
12-Şeker Portakalı 184 sayfa
13-Rüzgarın Şarkısını Dinle 163 sayfa
14- Çakıcı'nın İlk Kurşunu 148 sayfa
15- Gece Yarısı Kütüphanesi 296 sayfa
16-Çocuk sahibi olmakla iş bitmiyor. Asıl sorumluluk, o çocuğun ruhuna dokunabilmekte başlıyor. Onu sadece büyütmek yetmez; anlamak, dinlemek, yanında olmak zorundasın. Bazen anne-baba olmayı bırakıp en yakın arkadaşı olman gerekir. Çünkü bugün acı bir gerçeği görüyoruz: Sevgiyle büyütülmeyen, yalnız bırakılan ve anlaşılmayan her çocuk, yarın bir başkasının hayatını karartabilecek bir öfkeye dönüşebiliyor.
Ama mesele artık sadece aile de değil. Çocuklarımızı “en güvenli yer” diye emanet ettiğimiz okullar bile güvenli değilse, biz neye güveneceğiz? Çocuklarımız, öğretmenlerimiz, sevdiklerimiz okulda ve biz artık “orada güvendeler” diyemiyoruz. Üstelik bu sadece bugünün meselesi değil; daha yakın zamanda görev başında hayatını kaybeden okul müdürlerini, öğretmenleri, eğitim çalışanlarını da unutmadık. Eğitim yuvaları dediğimiz yerler, artık kayıp haberleriyle anılır hale gelmemeli.
Eğer bir okulda bile insanlar güvende değilse, bu ülkede kim güvende? Bu yaşananlar bireysel trajedi değil, göz göre göre büyüyen bir toplumsal çöküştür. Her olaydan sonra birkaç gün konuşup unutuyoruz, sonra bir yenisi oluyor. Peki ne zaman gerçekten bir şey değişecek? Daha kaç çocuk, daha kaç öğretmen hayatını kaybetmeli ki bu güvenlik sorunu ciddiye alınsın?
Güvenlik sadece kapıya bir görevli koymak değildir; ailede başlar, eğitimle güçlenir, sistemle korunur. Ama biz sorumluluğu birbirimize atıp hiçbir şeyi kökten çözmüyoruz. Artık susmak da suçtur, görmezden gelmek de. Çünkü bugün başkasının çocuğu, yarın senin çocuğun olabilir. Bu bir uyarı değil, bu bir çığlık ve artık kimsenin bu çığlığı duymamazlıktan gelme lüksü yok.
Reklam