Zargana, insan ruhunun eşiklerini, en karanlık travmalar karşısında varoluşu yeniden nasıl inşa edebileceğini ya da o varoluştan nasıl tamamen vazgeçebileceğini anlatan sarsıcı bir yeraltı edebiyatı örneğidir. 12 yaşında evinden kaçarak hayata atılan bir çocuğun, maruz kaldığı o korkunç ve geri dönülemez trajediyle tüm yaşamı kökünden sıfırlanır. Bu olay, sadece bir kırılma noktası değil, karakterin insan olma algısının bittiği yerdir.
Zargana büyüdükçe, içine doğduğu bu yeni ve tekinsiz dünyada artık bir insan olarak var olamayacağına inanır. Yaşadığı travmanın ağırlığı, taşınabilecek veya normal yollarla atlatılabilecek bir yük değildir. Tam da bu yüzden Zargana, hayatta kalabilmek için sıra dışı ve marjinal bir yöntem geliştirir: Kendini dışarıdan izlemek.
Karakterin hayatına giren insanlara kendi geçmişine dair senaryolar yazması ve onlara bu rolleri oynatması, aslında kaybettiği kontrolü sanatla, kurguyla ve manipülasyonla geri kazanma çabasıdır. O, artık acı çeken bir özne olmak istemez; kendi acısını başkalarının bedeninde seyreden soğukkanlı bir gözlemciye, bir yönetmene dönüşür. Bu durum, psikolojideki ağır bir yabancılaşmanın ve disosiasyonun (kopma) edebi bir metaforudur.
Zargana, her şeye rağmen ve her koşulda hayatta kalmanın ama bunu yaparken de tamamen başkalaşmanın hikayesidir. Karakter, hayattan tamamen kopmak yerine, hayatı bir tiyatro sahnesine dönüştürerek kendi varlığını bu oyunun arkasına gizler. Onun hayatta kalma biçimi, acıyı hissetmekten kaçmanın yegane yolu olarak kendini ve dünyayı bir izleyici gibi yukardan seyretmektir.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.