Korkuyu Beklerken Bu kitap için klasik bir “şunu anlatıyor” demek zor. Çünkü ortada net bir olay yok aslında. Daha çok insanın içi var. Düşünceler, kuruntular, garip hisler...
Oğuz Atay burada hikâye anlatmaktan çok, insanın zihnini olduğu gibi bırakmış gibi. Bazen kopuk bazen anlamsız gibi geliyor ama okudukça aslında o dağınıklığın çok tanıdık olduğunu fark ediyorsun. Akıp giden bir kitap değil. Zaten bence kitabı güzelleştiren de bu anlatılandan ziyade yazarın dili kendine çekiyor (Oğuz Atay okuyanlar iyi bilir :) Bazı cümleler de var ki durup tekrar tekrar okuyorsun. Bir şekilde sana dokunuyor. Tavsiye ederim.