Normalde kitaplara bu kadar düşük puanları, genelde beni rahatsız eden söylemler olduğunda veririm. Beğenmediklerime vermem. Sonuçta emek verilmiş yazılmış falan filan diye düşünürüm ama o kadar sıkıcı bi kitaptı ki yazarın kitaplığımda 
Miras adında okunmayı bekleyen bi kitabı var ve şuan keşke önce onu okusaydım diyorum. Geldim gittim yaptım ettim dili o kadar basit ki kitabın tamam bende çok edebiyat arayan, ağır kitaplardan başka okumam triplerinde değilim ama valla benim ergenliğimde yazdığım günlüğüm daha sürükleyicidir öyle söyleyeyim :)
Kapak 10 numara ki bende kapağını beğendiğim için almıştım :( ama hikayeyi okurken canınızdan can gidiyor o kadar sıkıcı. Farkındaysanız kitabı anlatmıyorum bile öyle sıkıcı :)
Almayın aldırmayın yazık edersiniz :)
Milletin yaptığı gibi çok derinlikli, bilgili bi okuyucu imajı bırakmak için ayrıca size buraya yapay zekaya yazdırdığım incelemeyi de bırakayım da waoww ne kadar birikime sahip bi okuyucu deyin bana
"Vigdis Hjorth'un Postane Günlükleri, ilk bakışta yalnız bir kadının gündelik hayatını anlatan sade bir roman gibi görünse de, aslında modern insanın yabancılaşmasını, tükenmişliğini ve anlam arayışını merkezine alan güçlü bir varoluş hikâyesidir. Romanın başkahramanı Ellinor, hayatın rutinleri arasında sıkışmış, yaptığı işten ve hatta kullandığı kelimelerden bile uzaklaşmış bir kadındır. Onun iç dünyasını takip ederken okur da kendi yaşamındaki tekrarları ve sorgulamaları düşünmeye başlar.
(Bu kitabı neden aldığımı sorgulamaktan başka bişey yapmadım halbuki)
Hjorth'un en dikkat çekici yönü, büyük olaylar oluşturmadan insan ruhunun çatlaklarını göstermesidir. Roman boyunca dramatik bir olay örgüsünden çok, karakterin zihinsel ve duygusal dönüşümü ön plandadır. Bu nedenle kitap aksiyon arayan okurlara yavaş gelebilir; ancak karakter odaklı edebiyat sevenler için oldukça etkileyici bir deneyim sunar.
Yazarın dili keskin, dürüst ve yer yer rahatsız edicidir. Ellinor'un yalnızlığı, umutsuzluğu ve dünyaya karşı duyduğu yabancılık öyle doğal aktarılır ki okur kendini sık sık karakterin düşüncelerinin içinde bulur. Buna rağmen roman tamamen karanlık değildir; satır aralarında değişimin ve yeniden başlamanın mümkün olabileceğine dair ince bir umut da taşır.
Sonuç olarak, Postane Günlükleri insanın kendisiyle kurduğu ilişkiyi, modern yaşamın oluşturduğu boşluk hissini ve anlam arayışını sorgulayan kısa ama yoğun bir roman. Özellikle yalnızlık, iç hesaplaşma ve psikolojik derinlik içeren edebiyat eserlerini seven okurların beğenebileceği bir kitap."
Miras adında okunmayı bekleyen bi kitabı var ve şuan keşke önce onu okusaydım diyorum. Geldim gittim yaptım ettim dili o kadar basit ki kitabın tamam bende çok edebiyat arayan, ağır kitaplardan başka okumam triplerinde değilim ama valla benim ergenliğimde yazdığım günlüğüm daha sürükleyicidir öyle söyleyeyim :)
Kapak 10 numara ki bende kapağını beğendiğim için almıştım :( ama hikayeyi okurken canınızdan can gidiyor o kadar sıkıcı. Farkındaysanız kitabı anlatmıyorum bile öyle sıkıcı :)
Almayın aldırmayın yazık edersiniz :)
Milletin yaptığı gibi çok derinlikli, bilgili bi okuyucu imajı bırakmak için ayrıca size buraya yapay zekaya yazdırdığım incelemeyi de bırakayım da waoww ne kadar birikime sahip bi okuyucu deyin bana
"Vigdis Hjorth'un Postane Günlükleri, ilk bakışta yalnız bir kadının gündelik hayatını anlatan sade bir roman gibi görünse de, aslında modern insanın yabancılaşmasını, tükenmişliğini ve anlam arayışını merkezine alan güçlü bir varoluş hikâyesidir. Romanın başkahramanı Ellinor, hayatın rutinleri arasında sıkışmış, yaptığı işten ve hatta kullandığı kelimelerden bile uzaklaşmış bir kadındır. Onun iç dünyasını takip ederken okur da kendi yaşamındaki tekrarları ve sorgulamaları düşünmeye başlar.
(Bu kitabı neden aldığımı sorgulamaktan başka bişey yapmadım halbuki)
Hjorth'un en dikkat çekici yönü, büyük olaylar oluşturmadan insan ruhunun çatlaklarını göstermesidir. Roman boyunca dramatik bir olay örgüsünden çok, karakterin zihinsel ve duygusal dönüşümü ön plandadır. Bu nedenle kitap aksiyon arayan okurlara yavaş gelebilir; ancak karakter odaklı edebiyat sevenler için oldukça etkileyici bir deneyim sunar.
Yazarın dili keskin, dürüst ve yer yer rahatsız edicidir. Ellinor'un yalnızlığı, umutsuzluğu ve dünyaya karşı duyduğu yabancılık öyle doğal aktarılır ki okur kendini sık sık karakterin düşüncelerinin içinde bulur. Buna rağmen roman tamamen karanlık değildir; satır aralarında değişimin ve yeniden başlamanın mümkün olabileceğine dair ince bir umut da taşır.
Sonuç olarak, Postane Günlükleri insanın kendisiyle kurduğu ilişkiyi, modern yaşamın oluşturduğu boşluk hissini ve anlam arayışını sorgulayan kısa ama yoğun bir roman. Özellikle yalnızlık, iç hesaplaşma ve psikolojik derinlik içeren edebiyat eserlerini seven okurların beğenebileceği bir kitap."
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.