"SABAHIN KÜKREYİŞİ"
"Bazen kendimi bir anlığına zamandan ve mekândan, bağlılıktan ve çekingenlikten kurtarmayı başarıyorum. O zaman hayatıma zorla girmiş olan insanlar, köpekler ve günahlar pislik gibi kayboluyor ve o kutsal ruh halinde artık kendi varlığımla çelişmiyorum."
Karayip edebiyatıyla ilk tanışmam bu kitapla oldu. Ama bu, “olay örgüsü, düğüm çözülüyor” tadında bir roman değildi. Ölümün eşiğindeki bir insanın kendisiyle hesaplaşmasıydı. Büyük patlamalar, entrikalar yoktu. Sadece bir hayat, bir oda, bir nefes ve bolca sessizlik vardı. Yazar, karakteri konuşturarak bize ölümü değil, yaşayıp yaşayamadığımızı sordu.
Yazar, bizi tropik bir adanın yalnızlığına, kitapların ve köpeklerin eşlik ettiği uzun bir geceye davet ediyor. Yaşlanmış anlatıcının iç hesaplaşması, doğanın gece sesleriyle iç içe geçerken, bizler bilinçle bilinçdışı arasında salınan düşüncelerin akışına kapılıyoruz. Yalnızlığın, dışlanmışlığın ve varoluşsal yabancılaşmanın izini sürerken, insanın doğayla kurduğu kırılgan ilişkiyi ustalıkla işliyor. Her sayfada ölüm ve yalnızlık temaları, Karayipler’in büyüleyici ama bir o kadar da ürkütücü atmosferinde yeniden şekilleniyor.
Bazen bu kırıntılar arasında ben de koptum. Çünkü alıştığımız tempoya değil, yavaşlığa davet ediyor. Ama kopuşlarımın arasında yalnızlığı daha net hissettim. Karakter yalnızlaştıkça ben de kendi yalnızlığımla yüzleştim. En çok sevdiğim kısımlar karakterin geçmişinden gelen kesitler oldu. O anlar kitaba nefes verdi. Yazar burada sadece bir hayat anlatmıyor. Arada insanlara, devlete, gücün kötüye kullanımına dokunduruyor. Bazen alayla, bazen tokat gibi direkt. “İnsanların acımasızlığı” dediği yerde sustum. Çünkü o acımasızlığı hepimiz bir yerlerde gördük, belki de yaptık.
Ben gerçekten mutlu muyum?
Beni en çok vuran yer burasıydı. Karakter son anlarında kendine bu soruyu soruyor. Ve ben kitabı kapatıp kendi hayatımı yokladım.
Hangi anda gerçekten, içimden gelerek güldüm? Hangi an “iyi ki yaşıyorum” dedirtti? Hangi mutluluk anlık heves, hangisi kalıcı iz bıraktı?
Kitap bana dışarıdan bakmayı öğretti. Kendi hayatımın seyircisi oldum 10 dakikalığına. Ve herkesin cevabı farklıdır biliyorum. Benim içimde de bu soruya cevap vermeye çalışan bir ses var.
Eser, çağdaş edebiyatın en özgün anlatıcılarından birinin, varoluşun karanlık kıyılarında gezinirken sunduğu unutulmaz bir başyapıt mutluluğun formülünü vermiyor. Tam tersine, formül aramayı bırakıp soruyu sormamızı istiyor. Çünkü bazen sorunun kendisi cevaptan daha iyileştirici oluyor.
Karayip doğasının ortasında, köpek sesleri ve gün ışığı arasında bir adam ölürken, biz hayatta kalanlar kendi yaşama sebebimizi sorguluyoruz.
Sabahın ilk ışıklarıyla sonlanacak bu bekleyiş, aslında hepimizin içinde taşıdığı o evrensel soruyu gündeme getiriyor: Bir gece boyu süren hesaplaşmanın ardından, şafak ne getirir?
Kitapla Kalın.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.