Ahh Fugui..
Hayatta en büyük başarı yaşamaktır. Ne olursa olsun, hangi şartta olursa olsun yaşamak, yaşayabilmek..
Fugui kumara olan düşkünlüğünden dolayı bütün varlığını kaybeden ve sonrasında küçük bir kulübede kendisine verilen küçük bir toprak parçasında çalışıp hayatını sürdürmek zorunda kalıyor. Gençliğinde yaptığı hatalar sadece kendini değil anne-babasının eşinin ve çocuklarının da hayatına mâl oluyor. Eşi Jiazhen'a herşeye rağmen sevmekten vazgeçmediği eşi Fugui tarafından reva görülen hayat gerçekten üzücü. Kitabın başlarında Fugui'ye fazlasıyla kızarken sonralarda onu biraz anladığımı farkettim. Fugui de bir insandı evet gençliğinde hayale yaptı ama yaşanılan bütün acıların sebebinlarak onu görmekte ona biraz haksızlık olur gibiydi.
Satırlar arasında dolaşırken "bir insan bunca acıya nasıl dayanır, bunca acıyla nasıl yaşar?" diye soruyor insan. Yaşıyor işte, yaşamak denirse. Farkediyorum ki bazen yaşamak yalnızca hayatta kalmak.
Önce bütün mal varlığını sonra sırasıyla babasını, annesini, küçük oğlunu, eşini, kızını, damadını ve torununu kaybeden Fugui'nin yaşamı da böyle bir yaşamak, yalnızca hayatta kalmak..
Yu Hua'nın kullandığı çokca sade olan anlatımına rağmen duygu geçişleri ve duyguyu aktarımı oldukça başarılı.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.