"ÖZGÜRLEŞEN GÖKYÜZÜ"
"Adı Zahra'ydı. Sandık açıldığında ilk gördüğüm şey sadece onun gözleriydi; yaşayan tüm canlılarınkinden daha büyük, devasa altın küreler, bir yırtıcının öldürücü bakışıyla üzerime dikilmişti. O yuvasından koparılmış, bir yaşında bir yavru kuştu; şimdiden ölümcül ve devasaydı. Bense on sekiz yaşında, minyon, yaralı, aşırı kaygılı bir kadındım. Ter ellerimi, ağır deri iş eldivenleri ve kararmış bir pullu yelek içindeki vücudumu kaplamıştı. Daha ilk günden ölen rokh terbiyecileri olurdu. Başıma gelse, yerimi başka bir çırak alırdı."
Rokh kuşları avlarını uzaklara taşımazdı ama annem bunu bilmiyordu.
Çocuk yaşta bir mantikor saldırısında annesini ve kardeşini kaybeden Ester'in hikâyesi, klasik bir intikam destanı gibi başlasada yazar, bu tanıdık motifin üzerine öyle derin duygusal katmanlar ekliyor ki, kitap bitip de gökyüzüne baktığımızda kanat seslerini duyuyoruz âdeta.
Bir mantikorun annesini ve küçük kardeşini öldürmesiyle Ester'in ailesi parçalanır. Geriye babasının acı dolu sessizliği ve ailesini elinden alan canavarları öldürmeye yönelik güçlü bir arzudan başka bir şey kalmaz. Saldırıdan sağ kurtulan Ester, yıllar sonra mantikorlarla mücadele eden seçkin Rokh terbiyecileri arasına katılınca Zahra adlı güçlü bir Rokh kuşuyla eşleşmesi, hayatının dönüm noktası olur.
Başlangıçta eğitim zorlu. Çünkü bu sadece bir kuşu terbiye etme meselesi değil; Ester kendi içindeki vahşi yaratıkla da yüzleşiyor. Öfkesi, korkusu, acısı, içinde yeşeren bitmek bilmeyen intikamıı... Tüm bunları Zahra'ya aktarmadan, onunla gerçek bir bağ kurmayı öğrenmesi ise zaman alıyor.
Etkileyici olan şey ise: Ester, Zahra'yı kontrol etmeyi değil, onunla dans etmeyi öğreniyor.
İmparatorluğun büyük mantikor avına seçildiğinde, Ester artık farklı biridir. Arkadaşları Darius ve Nasmin ile çıktığı bu tehlikeli yolculuk ona hesaplaşma fırsatı sunuyor. Çünkü geçmişinin acı izlerini taşıyan yaratıkla yeniden karşılaşacaktır.
Öldürmek, acıyı dindirir mi? Yoksa zinciri uzatır mı?
Ester, sevgisine asla karşılık vermeyecek yırtıcıya kendini adayarak hayattaki amacını bulur ve saygınlığını kazanır.
Bazen en büyük fedakârlık, karşılık beklemeden vermektir.
Ester'in Zahra ile ilişkisi, tüm insan ilişkilerine dair güçlü bir metafor. Sevdiğimiz şeyler bizi her zaman sevmez. Ama bu, sevmekten vazgeçmemiz gerektiği anlamına gelmez.
Kitabı okurken; Rokh kuşlarının devasa kanatlarını, mantikorların ölümcül kuyruklarını, gökyüzünde süren nefes kesici av sahnelerini zihnimizde canlandırmadan duramadım. Özellikle hava savaşları öyle akıcı ve görsel ki, sanki bir sinema perdesinde izliyormuş hissine kapıldım.
"Bazen en büyük özgürlük, gitmesine izin vermeyi öğrenmektir. Ve bazen en cesur savaş, savaşmayı bırakmaktır."
Kitapla Kalın.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.