söze nasıl başlamalı..Hayata Dair
Bosna'm... Güzel Bosna'm... Kalbimde ayrı bir yeri var. Nasıl İstanbul, Mekke, Medine veya Kudüs denince kalbim biraz daha hızlı atıyorsa Bosna deyince de öyle... Osmanlı'ya olan bağımızın bize yansıyan bir tezahürü olsa gerek...
Kitap okumayı ne kadar seven biri olsam da kısa sürede çok fazla sayfa okuyabilen biri değilim normalde. Ancak erkek kardeşim dün akşam elinde abla bak okul kütüphanemizden ne aldım, Bosna hikâyesiymiş deyince elinden kaptığım gibi okumaya başladım bu kitabı. Sabah namazına kadar yarısından fazlasını, gün içinde de tamamını bitirdim 600 küsür sayfanın.
Bu kadar hızlı okumamın sanıyorum ki iki temel sebebi var: İlki kitabın edebi dili bence ağır değildi, aynı kelimeler ve cümleler çok defa tekrarlandı, bu kitap için yapabileceğim en temel eleştirilerden biri de bu olabilir. Öbür yandan pek çok insanın da okuyup daha iyi anlamasına vesile olabilecek ayrı bir avantajı da olabilir bleki okuma hızı sağladığı için fakat edebi dilin iyileştirilmesinin duyguyu daha iyi geçirebileceğini de düşünüyorum.
İkinci sebebi ise güzel bir sevdanın iziyle başlayan kitap öyle büyük ve tarifi zor acılarla devam etti ki iyi bir şey okuyabilmek için bir bölüm daha bir bölüm daha diyerek ilerleyip durdum. Bir süre sonra acaba okumayı bıraksam mı dedim iyi hiçbir şey olmayacak korkusuyla ve okuduklarımın kalbime ağır gelmesiyle... Ama öyle kötü yerlerde bırakmanın ilerlemekten daha çok beni üzeceğini düşündüğüm için hızlıca sonuna gelmeye çalıştım. Onlarca zulüm, ihanet, tecavüz, ayrılık, ölüm... Kalbim paramparça, aklım hayretler içerisinde okudum. Sonu bir nebze olsun iyi bir iki nokta içerse de yaşanan onlarca acının izini geçirmiyor elbette...
Yine de okuduğum için mutluyum çünkü sevmek iddiası tanımak için çabayı da beraberinde gerekli kılar. Ve ben de sevdiğimi iddia ettiğim Bosna'yı tanımak için bir adım attım, zulmün ve katliamın sandığımdan çok çok daha öte korkutucu bir boyutta olduğunu gördüm... Müslüman Boşnak kardeşlerimin halinden anlamak için gayret ettim, daha içten dua edebilmek için hisler biriktirdim... Bir kere daha Müslümanın Müslüman'dan başka kardeşi, dostu olamayacağını anlamış oldum... Batı'nın medeniyetin değil barbarlığın beşiği olduğuna bir kere daha emin oldum... Kadınlara değer veren tek inancın yine sadece İslamiyet olduğunu yine ve yeniden hissettim.
Kitabı önerir miyim sorusuna ise ne derim bilmiyorum yaşananlar artı onsekiz kategorisine girer ancak bu zulmü yaşayanların hepsi yetişkin değildi... Bir çocuğun korkuyla "Çocukları küçük kurşunla mı vuruyorlar?" cümlesi aklımdan çıkmıyor... Söylesene Vera şiiri geliyor aklıma... Çocuğundan yaşlısına kadınlara (ve erkeklere de...) akla hayale gelmeyecek istismarların, tacizlerin yapılması ve insandan sayılmamaları (sırf Müslüman oldukları için...) yüreğimi hala dağlıyor. Hocalara böyle bir durum yaşayacağımız anlaşılırsa intihar caiz olur mu sorusunu soran kadınları artık anlıyorum... Rabbim cümlemizi her türlü kötülükten muhafaza eylesin. Öyle karmakarışık bir inceleme oldu ama ertelemeden yazmak istedim. Belki sonrasında daha iyi düzenlerim..
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.