Bence Vejetaryen, okuması kolay ama sindirmesi zor kitaplardan biri. Han Kang olayları anlatmaktan çok hisleri, sessizlikleri ve bastırılmış acıları anlatmayı seçiyor. Bu yüzden kitap bittiğinde geriye hikâyeden çok insanın içinde bıraktığı o huzursuz duygu kalıyor. Benim de kitapla ilgili en büyük hissim, ilk bölümün etkisinin çok güçlü olduğu; ikinci ve üçüncü bölümlerin ise aynı tempoyu koruyamasa da anlatmak istediği büyük resim için gerekli olduğuydu.
1. Bölüm – Vejetaryen
Kitabın en güçlü kısmı kesinlikle burasıydı. Çünkü Yeong-hye’yi doğrudan tanımasak bile onun etrafındaki insanların gözünden değişimini izlemek çok çarpıcıydı. En sıradan görünen bir kararın bile toplum tarafından nasıl tehdit olarak algılanabildiğini görmek beni etkiledi. Han Kang bu bölümde yalnızca et yememeyi anlatmıyor; insanın kendi bedeni üzerinde söz sahibi olmasının bile ne kadar zor olabileceğini gösteriyor. Sessiz ama giderek büyüyen bir isyan var bu bölümde. Ben kitabın en sürükleyici ve en merak uyandıran kısmının burası olduğunu düşündüm.
2. Bölüm – Moğol Lekesi
Bu bölüm edebi açıdan çok başarılı olsa da benim için okuması ilk bölüme göre daha zordu. Anlatım dili daha sanatsal, daha sembolik bir hâl alıyor ve hikâyeden çok karakterlerin iç dünyasına odaklanıyor. Bu yüzden zaman zaman tempoyu kaybettiğimi hissettim. Yine de bu bölümün, insanların başkalarını gerçekten görmek yerine kendi arzularını ve takıntılarını onlara yansıttığını anlatması bakımından oldukça güçlü olduğunu düşünüyorum. Kitabın verdiği rahatsızlık hissi de burada daha belirginleşiyor.
3. Bölüm – Alev Ağaçları
Son bölüm ise bana göre kitabın en duygusal kısmıydı. Ancak aynı zamanda en ağır ilerleyen bölüm de buydu. Olaylardan çok duyguların ön planda olması nedeniyle zaman zaman okurken koptuğum anlar oldu. Buna rağmen özellikle aile bağları, çaresizlik ve bir insanı gerçekten anlayabilmenin ne kadar zor olduğu üzerine düşündüren bir final sunduğunu düşünüyorum. Hikâyeyi tamamlayan parça burası olsa da okuma keyfi açısından ilk bölümün gerisinde kaldığını hissettim.
Açıkçası ben kitabı biraz daha Yeong-hye’nin ağzından okumayı isterdim. Onun zihninin içine daha fazla girebilseydik, yaşadığı dönüşümle çok daha güçlü bir bağ kurabileceğimi düşünüyorum. Sürekli başkalarının onu yorumlamasını okumak bilinçli bir tercih olsa da, zaman zaman Yeong-hye’nin sesi eksik kalmış gibi hissettirdi. Belki de yazarın amacı tam olarak buydu; toplumun, bir insanın sesini duymak yerine onun hakkında konuşmasını göstermek. Ama okur olarak ben yine de onun düşüncelerini daha fazla okumayı isterdim.
Kitabın asıl vermek istediği mesaj ise bana göre vejetaryenlikten çok daha derin. Han Kang; bedenimizin gerçekten bize ait olup olmadığını, toplumun normal kabul ettiği şeylere uymayan insanların nasıl dışlandığını ve bastırılmış travmaların insanı nasıl yavaş yavaş tüketebileceğini sorguluyor. Yeong-hye’nin yaşadığı dönüşüm aslında yalnızca bir beslenme tercihi değil; şiddeti reddetmenin, insan olmanın yükünden kaçmanın ve kendi varlığını yeniden tanımlamaya çalışmanın sembolü. Ağaç olma isteği bile bana göre doğaya dönüşten ziyade, zarar vermeyen ve zarar görmeyen saf bir varoluşa duyulan özlemi temsil ediyor.
Sonuç olarak Vejetaryen benim için kusursuz bir roman olmadı. Özellikle ikinci ve üçüncü bölümde ilk bölümde hissettiğim o güçlü merak duygusunu kaybettim ve yer yer sıkıldım. Buna rağmen bitirdiğimde uzun süre aklımdan çıkmayan, sembolleri ve anlattıkları üzerine düşündüren bir eser olduğunu da inkâr edemem. Belki çok sevdiğim bir kitap olmadı ama etkisini okuduktan sonra da hissettirmeye devam eden, insanın zihninde sessizce büyüyen romanlardan biri olarak hafızamda yer etti.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.